Polski
– Filmoznawca i medioznawca. Profesor zwyczajny nauk humanistycznych.
– Urodził się w 1953 roku.
– Związany z Uniwersytetem Śląskim (do 1983) i Uniwersytetem Jagiellońskim (do 2003). Potem kierował Instytutem Kultury i Komunikowania, Wydziałem Nauk Społecznych i Humanistycznych w Szkole Wyższej Psychologii Społecznej w Warszawie (od 2003), obecnie prorektor tej placówki naukowej. Zajmuje się semiotyką i retoryką przekazów medialnych.
– Stypendysta Fundacji Kościuszkowskiej, Central European University, Getty Foundation i Deutscher Akademischer Austauschdienst oraz norweskich fundacji rządowych. Wykładał m.in. w Cleveland State University, Rochester University w Stanach Zjednoczonych, Middlesex University w Londynie oraz w Bergen i Trondheim w Norwegii.
– Autor książek, m.in.: Film i metafora (1984), Film i psychoanaliza: problem widza (1991), Oglądanie i inne przyjemności kultury popularnej (1996), Telewizja jako kultura (1999), Rozumieć telewizję (2001), Telewizja i jej gatunki. Po „Wielkim Bracie” (2004). Redaktor prac zbiorowych i antologii poświęconych analizie dzieła filmowego, komunikacji wizualnej, m.in. Humanista w cyberprzestrzeni (1999) oraz Aspects of Audiovisual Popular Culture in Norway and Poland (1999). Twórca i redaktor naczelny kwartalnika naukowego „Kultura Popularna”. Ostatnio zredagował i wydał zbiór esejów analizujących gatunki i zjawiska telewizji polskiej zatytułowany 30 najważniejszych programów TV w Polsce (2005) oraz wydał publikację Znani z tego, że są znani. Celebryci w kulturze tabloidów (2007).
E-kongres
(
zaloguj się
|
zarejestruj
)
