Używamy plików cookies, by ułatwić korzystanie z naszych serwisów.
Jeśli nie chcesz, by pliki cookies były zapisywane na Twoim dysku zmień ustawienia swojej przeglądarki. Kliknij "Zamknij" aby zaakceptować naszą politykę.

[ Zamknij ]
Antoni Wit
"Kongres Kultury Polskiej to ważne wydarzenie naszego kraju.
Nic też dziwnego, że i oczekiwania nasze są znaczne. To bardzo dobrze, że mimo kryzysu taki
e przedsięwzięcie dojdzie do skutku. Stworzy ono bowiem okazję do szerokiej dyskusji na tematy dotyczące kultury i zwróci uwagę na sprawy, które, mimo że na co dzień są udziałem stosunkowo nielicznej grupy twórców i organizatorów życia kulturalnego, to dotyczą w gruncie rzeczy całego społeczeństwa.
Zapewne głównym i najbardziej „medialnym” nurtem będzie dyskusja nad zagadnieniami ogólnymi, mająca miejsce na sesjach plenarnych. Dla mnie ważniejsze jest jednak przedstawianie i przedyskutowanie konkretnych rozwiązań w zakresie polityki kulturalnej i zwrócenie uwagi osób decydujących w tej materii (we władzach centralnych i w samorządach) na wiele zarówno pozytywnych, jak i negatywnych zjawisk w naszej kulturze.
Są zagadnienia, które budzą zainteresowanie, często duży niepokój, a także wywołują kontrowersje – przede wszystkim tzw. plan Hausnera, zawierający rewolucyjne propozycje.
Jest też wiele konkretnych pytań:
– dlaczego jedne instytucje są współfinansowane przez Ministerstwo Kultury i Dziedzictwa Narodowego, a inne nie? Na jakich zasadach dokonano wyboru? (Samo współfinansowanie jest zjawiskiem bardzo pozytywnym, zwłaszcza że pozwala ministrowi wpływać na obsadę personalną tych instytucji).
– dlaczego współfinansowaniem tym objęto instytucję w mieście „A”, a nie inną – lepszą pod względem artystycznym w mieście „B”? Wydaje się, że decydują czasem względy polityczne lub też innego rodzaju motywy.
– dlaczego instytucje otrzymujące porównywalne kwoty z budżetu państwa, województwa lub też miasta organizują bardzo różną liczbę przedsięwzięć kulturalnych? Zwłaszcza że proporcje te są czasem jak 1 do 10. Czy nie należałoby oczekiwać tutaj zasadniczego ujednolicenia wymagań?

– jak długo w naszych instytucjach muzycznych będzie obowiązywał anachroniczny i nieznany w innych państwach europejskich system wynagradzania, będący często hamulcem działalności? Znane mi są orkiestry, których regularna działalność trwa jedynie dwa tygodnie w miesiącu, bo na taki okres wystarcza funduszy na tzw. wynagrodzenia ponadnormowe. Czy w ogóle jest sens utrzymywać taką instytucję?
Takich pytań jest oczywiście znacznie więcej.
Mam głęboką nadzieję, że Kongres Kultury Polskiej pomoże w rozwiązaniu tych i wielu innych ważnych problemów."


Urodził się 7 lutego 1944 r. w Krakowie.

Dyrygent. W Państwowej Wyższej Szkole Muzycznej w Krakowie ukończył dyrygenturę u H. Czyża i kompozycję u K. Pendereckiego. Absolwent Wydziału Prawa Uniwersytetu Jagiellońskiego. Drugie miejsce w międzynarodowym konkursie dyrygenckim H. von Karajana w Berlinie w 1971 r. zapoczątkowało jego międzynarodową karierę. Był szefem Filharmonii Pomorskiej w Bydgoszczy, Orkiestry i Chóru PRiTV w Krakowie, Wielkiej Orkiestry Symfonicznej PRiTV (obecnie NOSPR) w Katowicach (1883–2000), od 2002 r. jest dyrektorem naczelnym i artystycznym Filharmonii Narodowej w Warszawie. Profesor w Uniwersytecie Muzycznym F. Chopina w Warszawie.

Jest „rekordzistą” nagraniowym wśród polskich dyrygentów. Nagrał ponad 150 płyt dla wytwórni EMI, CBS, Camerata Tokyo, NVC Arts, Pony Canyon, Polskie Nagrania, Naxos (m.in. symfonie G. Mahlera, P. Czajkowskiego, R. Schumanna, K. Szymanowskiego, K. Pendereckiego i W. Lutosławskiego dzieła wszystkie). Z jego nagrań dla NAXOS sprzedano na świecie ponad 3 mln egzemplarzy. Nagrania A. Wita otrzymały szereg wyróżnień: Stabat Mater Szymanowskiego (dla EMI) została zaliczona przez angielskich krytyków do najlepszych płyt roku 1985.

Komplet koncertów fortepianowych S. Prokofiewa w edycji firmy Naxos otrzymał w 1993 r. nagrody Diapason d’Or i Grand Prix du Disque. Turangalîla Messiaena zdobyło prestiżową Cannes Classical Award (Midem Classique 2002). Cztery nagrody FRYDERYK (2005 – w tym jedna za całokształt osiągnięć). Cztery nominacje do Grammy (w latach 2004–2009). Dwukrotnie – w 1984 i 1996 r. – otrzymał Nagrodę „Orfeusz”, przyznawaną przez krytyków za najlepsze wykonania dzieł polskich na Festiwalu „Warszawska Jesień”. Odbył wiele podróży artystycznych, dyrygując niemal we wszystkich ośrodkach muzycznych Europy, w USA, Kanadzie, Meksyku, Izraelu, Brazylii, Argentynie, Japonii, Hongkongu, Korei Południowej, Australii, Nowej Zelandii, Chinach i na Tajwanie.

Dyrygował m.in.: Berliner Philharmoniker, Staatskapelle Dresden, Philharmonia (Londyn), London Philharmonic Orchestra, BBC, NHK (Tokio), Japa Philharmonic, Orchestre Philharmonic de Montreal, NDR, WDR, SWF, Filharmonia St. Petersburg, Orchestre de la Suisse Romande, Tonhalle, Santa Cecylia (Roma). Dokonał wielu światowych prawykonań, m.in. Lacrimosa i Agnus Dei K. Pendereckiego, September Symphony i Sinfonia de motu W. Kilara i niezliczonych pierwszych wykonań w Polsce.

« Wrzesień 2019 »
PnWtŚrCzPtSbNd
1
2 3 4 5 6 7 8
9 10 11 12 13 14 15
16 17 18 19 20 21 22
23 24 25 26 27 28 29
30

Miejskie powidoki


Partner technologiczny
Orange
Partnerzy
Województwo Małopolskie Urząd Miasta Krakowa
Współorganizatorzy
Uniwersytet Krakowskie
Organizator
NCK
Pod patronatem
Ministerstwo
Partnerzy medialni
Logo Logo Logo Logo Logo Logo Logo Logo