Używamy plików cookies, by ułatwić korzystanie z naszych serwisów.
Jeśli nie chcesz, by pliki cookies były zapisywane na Twoim dysku zmień ustawienia swojej przeglądarki. Kliknij "Zamknij" aby zaakceptować naszą politykę.

[ Zamknij ]

Aneks

1. Instytucje kultury

Jako jednostki kultury rozumiane będą te instytucje, które w zakresie swej działalności jako zadanie główne bądź dominujące mają zapisaną działalność w obszarze kultury. Konkretnie chodzi o następujące kategorie działalności:
 - artystyczna i literacka działalność twórcza,
 - działalność obiektów kulturalnych,
 - pozostała działalność rozrywkowa, gdzie indziej nie sklasyfikowana,
 - działalność bibliotek i archiwów,
 - działalność muzeów i ochrona zabytków.

Tak zdefiniowany obszar instytucji kultury obejmuje około 14 tys. jednostek i daje zatrudnienie około 0,54% (w 2007 r.) ogółu pracujących w gospodarce narodowej (tabela 45). Liczba instytucji kultury i podmiotów prowadzących działalność gospodarczą w obszarze kultury systematycznie i szybko rośnie, zwłaszcza w ostatnich latach (2004-2007). Rośnie jednocześnie liczba osób w nich zatrudnionych. Jednakże stanowi ona tylko ułamkową część ogólnego zatrudnienia (około 0,7%).

Obszar kultury jest zdominowany przez podmioty publiczne. Liczba instytucji kultury prowadzonych przez podmioty sektora prywatnego jest niewielka i ponad dziesięciokrotnie mniejsza niż liczba instytucji prowadzonych przez podmioty sektora publicznego. Najwięcej – bo blisko 88,5% – instytucji kultury podległych podmiotom sektora publicznego jest zarządzanych przez gminy. Samorząd powiatowy zarządza około 10,5% instytucji, a samorząd wojewódzki pozostałym 1%.

Liczba podmiotów prywatnych podejmujących działalność kulturalną w ostatnim okresie rośnie, ale nadal stanowi margines. Dlatego rozwój kultury jest wciąż nadmiernie uzależniony od poziomu wydatków budżetu państwa i jednostek samorządu terytorialnego, a tylko w niewielkim stopniu wynika z inwestycji sektora prywatnego, choć – jak wskazuje kilka znamiennych przykładów (Stary Browar w Poznaniu, Fabryka Trzciny w Warszawie) – bogaci inwestorzy byliby gotowi włożyć spore środki w przedsięwzięcia znaczące dla kultury, jeżeli znajdą zrozumienie i wsparcie ze strony administracji publicznej, zwłaszcza miast metropolitalnych. Inwestorzy ci dostrzegli zmiany zachodzące w modelu konsumpcji i rosnące aspiracje kulturalne młodszego pokolenia Polaków, a to otwiera nową przestrzeń dla działalności kulturalnej, którą mógłby zagospodarować także sektor prywatny.

Tabela 45. Zatrudnienie w instytucjach kultury oraz ogółem
1 Dane za lata 2002-2006 wyliczone na próbie reprezentacyjnej ok. 1500 jednostek (kryterium liczby pracujących).
2 Dane za 2007 r. wyliczone na próbie pełnej ok. 4000 jednostek kultury.
Źródło: Dane GUS 2008.


Na całość aktywności w obszarze kultury składają się jednak nie tylko wyżej wymienione rodzaje działalności. Dane o liczbie jednostek związanych z działalnością kulturalną, rekreacją i sportem w latach 1992-2007 (i stan w połowie roku 2008) przedstawia wykres 6. Wynika z nich, że w połowie 2008 r. działalność tego rodzaju (sekcja O, dział PKD 92) prowadziło łącznie 78 258 podmiotów.

Wykres 6. Liczba jednostek związanych z działalnością kulturalną, rekreacją i sportem w gospodarce w latach 1992-2007 (i stan w połowie roku 2008)1

1 Bez podmiotów osób fizycznych o liczbie pracujących do 9 osób.
Źródło: Opracowanie własne na podstawie danych GUS 2008.


Dane przedstawione na wykresie nie obejmują małych podmiotów gospodarczych, o liczbie zatrudnionych do dziewięciu osób. Powoduje to niedoszacowanie rzeczywistej liczby podmiotów i wielkości zatrudnienia. Jeśli jednak weźmiemy pod uwagę, że w tym obszarze główne znaczenie ma sektor publiczny, a w nim występują raczej większe jednostki, błąd nie jest wielki. Zauważalna na wykresie różnica w liczbie podmiotów zaklasyfikowanych jako jednostki działające w obszarze kultury, rekreacji i sportu przed rokiem 2002 i po nim wynika ze zmian w klasyfikacji PKD w 2002 r. Jednakże zarówno przed przeklasyfikowaniem, jak i po jego przeprowadzeniu wyraźnie widoczna jest tendencja wzrostowa liczby podmiotów prowadzących działalność w tym obszarze.

Wykres 7 przedstawia liczbę zatrudnionych w obszarze kultury, rekreacji i sportu w latach 1992-2007. Widoczna na nim tendencja wskazuje na wzrost zatrudnienia w tych dziedzinach. Jeżeli w poprzedniej dekadzie można było obserwować stagnację, a w 2001 r. nawet chwilowy spadek liczby zatrudnionych, to po roku 2001 obserwujemy wysoką dynamikę zatrudnienia. W ciągu pięciu lat nastąpił przyrost o 11,4%, a liczba podmiotów działających w tym obszarze wzrosła o ponad 17%.


Wykres 7. Liczba zatrudnionych w obszarze kultury, rekreacji i sportu w latach 1992-2007
Źródło: Opracowanie własne na podstawie danych GUS 2008.

Rozwój kultury w głównej mierze jest uzależniony od poziomu wydatków budżetu państwa i jednostek samorządu terytorialnego, a tylko w niewielkim stopniu wynika z inwestycji sektora prywatnego. W sferze publicznej znajdują się przede wszystkim biblioteki publiczne i ich filie. Ponadto w 2007 r. wśród organizowanych przez jednostki sektora publicznego instytucji prowadzących działalność kulturalną było 83,3% ogółu muzeów i oddziałów muzealnych, 66,5% kin i 56,1% galerii i salonów sztuki. Jednostki sektora publicznego nadal przeważają także wśród organizatorów instytucji scenicznych.

Od 1999 r. większość instytucji kultury prowadzonych wcześniej głównie przez organy administracji rządowej została przekazana samorządom terytorialnym. W 2007 r. jednostki samorządu terytorialnego zarządzały już 91,7% domów i ośrodków kultury, klubów i świetlic, 70,8% muzeów i oddziałów muzealnych, 57,7% kin oraz 51,7% galerii i salonów sztuki.
Jednostki sektora prywatnego rozwijają się w obszarze działalności wydawniczej (zarówno wydawnictw periodycznych, jak i nieperiodycznych), dominują również w sferze mediów, zwłaszcza radia, a także telewizji. Opanowują także rynek kinematografii w zakresie produkcji i dystrybucji filmów. W sektorze własności prywatnej znajdują się ponadto księgarnie i punkty sprzedaży prasy i książek oraz wypożyczalnie filmów.

Muzea, teatry, kina, galerie, biblioteki, domy kultury i inne pokrewne instytucje uczestniczące w tworzeniu i upowszechnianiu dóbr kultury tworzą sieć instytucji kultury. Poniżej przedstawiamy dane dotyczące ich liczby i rozmieszczenia terytorialnego w latach 1995-2007.

Liczba muzeów, teatrów, instytucji muzycznych i wystawienniczych oraz domów kultury rośnie, spada liczba bibliotek i kin. Sieć tych instytucji jest wyraźnie zróżnicowana regionalnie. Wyższa dostępność do nich jest generalnie związana z poziomem rozwoju gospodarczego danego województwa i stopniem jego urbanizacji. W województwach słabiej rozwiniętych oraz na terenach wiejskich możliwości korzystania z publicznej oferty kulturalnej wyznaczają nadal domy kultury i biblioteki.

W latach 1995-2007 obserwujemy systematyczny równomierny wzrost liczby muzeów. Z roku na rok przybywa około dziesięciu kolejnych obiektów (wykres 8).

Wykres 8. Muzea (łącznie z oddziałami) w latach 1995-2007
Źródło: Opracowanie własne na podstawie danych GUS 2008.

Wykres 9 przedstawia zróżnicowanie liczby muzeów w poszczególnych województwach. Zarówno liczba muzeów, jak i liczba muzeów przypadająca na 100 tys. mieszkańców jest bardzo różnicowana terytorialnie. Najwięcej muzeów, czyli 106, ma województwo małopolskie, na drugim miejscu znajduje się województwo mazowieckie ze 104 muzeami. Trzecią pozycję zajmuje województwo wielkopolskie z liczbą 79 muzeów.

Wykres 9. Zróżnicowanie liczby muzeów i liczby muzeów na 100 tys. mieszkańców w poszczególnych województwach w roku 2007
Źródło: Opracowanie własne na podstawie danych GUS 2008.

Kolejne województwa mają już tylko mniej więcej połowę tej liczby muzeów. Województwami o najmniejszej liczbie muzeów są: opolskie (13) i lubuskie (14). Dysproporcja jest równie znacząca, jeśli porównujemy terytorialne zróżnicowanie liczby muzeów przypadających na 100 tys. mieszkańców. Przeciętnie w kraju poziom nasycenia muzeami wynosi 1,89 na 100 tys. mieszkańców. Przoduje małopolskie ze wskaźnikiem 3,24. Wskaźniki powyżej średniej mają: podlaskie (2,51), wielkopolskie (2,34), pomorskie (2,31) oraz mazowieckie (2,01). Natomiast województwa o najniższym wskaźniku to, obok opolskiego (1,25) i kujawsko-pomorskiego (1,26), województwo śląskie (1,26), chociaż posiada ono 60 muzeów i lokuje się pod tym względem raczej w czołówce. Zróżnicowanie terytorialne choć znaczne, nie wykazuje przestrzennego uporządkowania i jest wynikiem naturalnej odmienności i charakteru poszczególnych regionów.
Kolejną ważną grupę obiektów o charakterze kulturotwórczym stanowią teatry, filharmonie opery i operetki (zob. wykres 10). Liczba tych instytucji w ciągu ostatnich kilkunastu lat ustabilizowała się na poziomie około 180 – w 2007 r. było ich 184. Z roku na rok występują niewielkie wahania, co prawdopodobnie wynika z podziału większych jednostek na mniejsze i ponownego ich scalania.

Wykres 10. Teatry i instytucje muzyczne w latach 1995-2007
Źródło: Opracowanie własne na podstawie danych GUS 2008.

Wykres 11 przedstawia zróżnicowanie liczby teatrów i instytucji muzycznych oraz odpowiednie wskaźniki na 100 tys. mieszkańców w województwach w 2007 r. Pod względem liczby jednostek przoduje województwo mazowieckie z liczbą 36 instytucji, na drugiej pozycji znajdują się województwa śląskie i dolnośląskie z 21 obiektami. Województwa lubuskie, opolskie, podkarpackie i świętokrzyskie mają najmniej, bo zaledwie po trzy takie instytucje. Zupełnie inaczej przedstawia się sytuacja, gdy rozpatrzymy wskaźniki nasycenia teatrami na 100 tys. mieszkańców. Średnio wskaźnik wynosi w Polsce 0,48. Liderem jest zachodniopomorskie (0,77), za nim dolnośląskie (0,73), a mazowieckie lokuje się dopiero na trzeciej pozycji z wartością 0,70. Ranking zamykają te same województwa, które miały najmniej instytucji muzycznych oraz teatrów – lubelskie i warmińsko-mazurskie ze wskaźnikiem 0,28.

Wykres 11. Liczba teatrów i instytucji muzycznych na 100 tys. mieszkańców w poszczególnych województwach w 2007 r.
Źródło: Opracowanie własne na podstawie danych GUS 2008.

Analiza regionalnego zróżnicowania liczby teatrów i instytucji muzycznych pozwala zauważyć jego związek ze stopniem urbanizacji – tego rodzaju obiekty istnieją głównie w aglomeracjach miejskich. Wiąże się to ze specyfiką odbiorców i nieopłacalnością takich placówek w regionach o mniejszym udziale ludności miejskiej, a zwłaszcza pozbawionych wielkich miast.
Wykres 12 przedstawia liczbę wystaw stałych, czasowych i instytucji wystawienniczych.

Wykres 12. Wystawy i instytucje wystawiennicze w latach 1999-2007
Źródło: Opracowanie własne na podstawie danych GUS 2008.

Obrazuje on stabilną tendencję wzrostową – średnio przybywa około ośmiu jednostek rocznie. Przy czym początkowo tempo przyrostu było szybsze, a w ostatnich latach zmniejszyło się: przez trzy ostatnie lata powstawała tylko jedna taka instytucja rocznie.

Wykres 13 przedstawia zróżnicowanie liczby wystaw i instytucji wystawienniczych oraz wskaźniki na 100 tys. mieszkańców w poszczególnych województwach w 2007 r. Liderem wystawiennictwa jest województwo małopolskie z 63 instytucjami, kolejną pozycję w rankingu zajmuje województwo łódzkie – 39, a trzecią mazowieckie i śląskie – 34. Dalsze województwa znacznie odbiegają od tych przodujących. Liczba jednostek wystawienniczych wynosi w nich poniżej 20, najmniej w lubuskim, opolskim i podkarpackim.

Średni w skali kraju wskaźnik liczby instytucji wystawienniczych na 100 tysięcy mieszkańców wynosi 0,77. Ranking województw układa się tu w sposób zbliżony uszeregowania pod względem liczby tych instututcji. Odstępstwo stanowią województwa mazowieckie i śląskie, które są najbardziej zaludnione i ich wskaźniki kształtują się poniżej średniej ogólnopolskiej (wynoszą odpowiednio 0,66 i 0,73). Liderem jest Małopolska ze wskaźnikiem 1,93, a ostatnie w rankingu Podkarpacie ma wskaźnik dziesięć razy niższy – 0,19. Oprócz Podkarpacia gorzej wypadają lubelskie, opolskie i lubuskie. Znamienne jest, że województwa te plasują się na końcu nie tylko w tej kategorii, ale i w opisanych poprzednio. Są to województwa małe pod względem liczby ludności, o niskim stopniu zurbanizowania i małym potencjale gospodarczym. Zestawiając je z przodującymi w rankingach województwami dużymi, silnymi gospodarczo, można sformułować tezę, że zróżnicowanie liczby jednostek kultury jest skorelowane ze stopniem rozwoju gospodarczego.

Wykres 13. Zróżnicowanie liczby wystaw i instytucji wystawienniczych oraz odpowiednie wskaźniki na 100 tys. mieszkańców w poszczególnych województwach w 2007 r.
Źródło: Opracowanie własne na podstawie danych GUS 2008.

Nieco inaczej przedstawia się tendencja dotycząca liczby bibliotek: w tym przypadku można zaobserwować regres. W procesie przejmowania przez jednostki samorządu terytorialnego kompetencji w zakresie nadzoru nad bibliotekami nastąpił podział na biblioteki wojewódzkie, powiatowe i gminne. Podział ten skutkował likwidacją i łączeniem części bibliotek oraz ich filii, co doprowadziło do spadku liczby jednostek. Tendencja ta jest stała w całym analizowanym okresie – średnio ubywa rocznie 82 obiekty. Przez ostatnie trzy lata możemy zauważyć nieco mniejsze tempo spadku – około 50 obiektów rocznie. Może to wskazywać na zahamowanie tendencji spadkowej. Z badań (GUS, a także innych) wynika, że liczba wypożyczeń i czytelnictwo w ogóle się zmniejsza.

Wykres 14. Biblioteki w latach 1999 – 2007
Źródło: Opracowanie własne na podstawie danych GUS 2008.

Tendencja spadkowa dotycząca czytelnictwa książek i prasy ma podłoże w przemianach kulturowych w zakresie korzystania z wiedzy i informacji. Zainteresowanie książką i prasą, w tym tradycyjnym czytelnictwem, jest wypierane przez korzystanie z Internetu i technologii multimedialnych (multimedializacja treści kulturowych, np. ekranizacja lektur szkolnych i znanych powieści historycznych). Tym samym atrakcyjność tradycyjnej oferty bibliotek publicznych się zmniejsza. Dlatego do pewnego stopnia ograniczanie ich liczby może zostać uznane za racjonalną odpowiedź osób odpowiedzialnych za zarządzanie nimi na obserwowany spadek zapotrzebowania na usługi biblioteczne, a tym samym na wyczerpywanie się ich dotychczasowej formuły. Liczbę bibliotek w układzie terytorialnym oraz zróżnicowanie nasycenia nimi obszarów poszczególnych województw przedstawia wykres 15.

Trzeba jednak zaznaczyć, iż korzystanie z osiągnięć teleinformatycznych (Internetu) nie oznacza jednak automatycznie sięgania po treści i informacje związane z kulturą. Tym bardziej że międzynarodowe porównania częstotliwości wykorzystywania użytkowych możliwości technologii informatycznych wskazują, iż Polacy sięgają po nie najczęściej w celu komunikowania się (e-mail, czaty, komunikatory, portale społecznościowe), zdecydowanie rzadziej natomiast po to, by zdobyć wiedzę i pogłębiać informacje.

Wykres 15. Liczba bibliotek ogółem oraz na 100 tys. mieszkańców w poszczególnych województwach w 2007 r.
Źródło: Opracowanie własne na podstawie danych GUS 2008.

Jak widzimy, przestrzenne zróżnicowanie liczby bibliotek odpowiada stopniowi rozwoju gospodarczego województw. Województwa: mazowieckie – 995, śląskie – 835, małopolskie – 763 i wielkopolskie – 724, mają najwięcej bibliotek na swym terenie; najmniej zaś: podlaskie – 248, lubuskie – 268, opolskie – 322.

Jeśli chodzi o liczbę bibliotek przypadającą na 100 tys. mieszkańców, to w kraju średnio wynosi ona 22,3, a zróżnicowanie tego wskaźnika w górę sięga około 50%, w dół około 30% wartości średniej, nie jest więc bardzo duże. Największe nasycenie bibliotekami występuje w województwach: podkarpackim – 33,4 opolskim – 30,9, lubelskim – 27,7, lubuskim – 26,6. Wynika z tego, że tam gdzie oferta innych instytucji kultury jest niewielka, dostępność bibliotek jest większa. Z uwagi na uwarunkowania geograficzne i charakter większości tych województw – przewaga ludności zamieszkałej na wsi – biblioteki rzeczywiście mogą tam nadal pełnić znaczącą rolę kanału dostępu do oferty kulturalnej. Najniższe wskaźniki mają województwa: pomorskie – 15,3, śląskie – 17,9 i mazowieckie – 19,2. Co ciekawe, tylko województwo pomorskie ma małą liczbę bibliotek w ogóle, mazowieckie i śląskie zaś są pod tym względem liderami.

Kolejny ważny składnik instytucjonalnej infrastruktury i oferty kulturalnej stanowią domy kultury. Ich liczbę przedstawia wykres 16. Dane na temat liczby domów kultury dostępne są w okresach dwuletnich.

Wykres 16. Domy kultury w latach 1999–2000
Źródło: Opracowanie własne na podstawie danych GUS 2008.

W latach dziewięćdziesiątych obserwujemy znaczący spadek liczby domów kultury, co wiąże się ograniczeniem ich finansowania, jednak po roku 2000 rozpoczyna się systematyczny wzrost ich liczby, a w latach 2003-2005 i 2005-2007 dynamika tego wzrostu sięga blisko 3% rocznie, co odpowiada przyrostowi o ponad 110 placówek. W latach 2000–2007 przybyło ponad 500 nowych domów kultury. Terytorialne ich rozmieszczenie, według stanu z 2007 r., obrazuje wykres 12. Liczba obiektów jest znacznie zróżnicowana w poszczególnych województwach. Przewodzi Małopolska – ma 492 domy kultury, na drugim miejscu znajduje się Wielkopolska – 433, dalej województwo zachodniopomorskie – 427 i śląskie – 394. Najmniej takich obiektów, bo tylko 86 ma województwo lubuskie, równie niskie liczby notujemy w województwie świętokrzyskim – 109 i warmińsko-mazurskim – 134.

Wykres 17. Liczba domów kultury ogółem oraz na 100 tys. mieszkańców w poszczególnych województwach w 2007 r.
Źródło: Opracowanie własne na podstawie danych GUS 2008.

Pod względem liczby domów kultury przypadających na 100 tysięcy mieszkańców przodują województwa: zachodniopomorskie (ze wskaźnikiem 25,2) i opolskie (21,1). Odbiegają one znacznie od pozostałych województw, gdyż następne w kolejności podkarpackie charakteryzuje wskaźnik 15,6. Ponieważ średnia wartość wskaźnika wynosi 10,9, to w województwie zachodniopomorskim do dyspozycji mieszkańców jest dwa i pół raza więcej domów kultury niż przeciętnie w kraju. W większości województw analizowany wskaźnik utrzymuje się na poziomie bliskim średniego. Wyjątkiem od tej prawidłowości jest województwo mazowieckie ze wskaźnikiem 4,83.

Badania uczestnictwa w kulturze wyraźnie wskazują, że najczęstszym, a w wielu przypadkach jedynym, źródłem kontaktu z kulturą instytucjonalną pozostają biblioteki i domy kultury. Dlatego przekształcanie tych instytucji w centra wieloformatowej kultury, wiedzy, kształcenia i informacji wydaje się niezbędne. Wypracowanie właściwej strategii ich profilowania i rozwoju wymagałoby przeprowadzenia szerokich badań społecznych. Powinny one stanowić punkt wyjścia do przygotowania odpowiednich rządowych programów wsparcia, które mogłyby stanowić atrakcyjną ofertę dla prywatnych fundacji i korporacji uruchamiających przedsięwzięcia ze sfery społecznej odpowiedzialności biznesu.

Kolejną ważną grupą obiektów kultury są kina. Kształtowanie się liczby kin w latach 1995-2007 przedstawia wykres 18. Tendencja jest spadkowa, bliska liniowej. Przeciętnie ubywa rocznie 18 kin. Ponieważ w dużych miastach przybywa dużych kin – multipleksów, obserwowana tendencja dotyczy kin małych, o gorszej lokalizacji, które działając na zasadach rynkowych przynoszą straty i stopniowo są likwidowane.

Wykres 18. Kina w latach 1999–2007
Źródło: Opracowanie własne na podstawie danych GUS 2008.

Liczbę kin w układzie wojewódzkim w 2007 r. obrazuje wykres 19. Najwięcej kin działa w województwach najlepiej rozwiniętych gospodarczo i zurbanizowanych. Województwo śląskie ma największą liczbę kin – 61, na drugiej pozycji znajduje się mazowieckie – 50 i wielkopolskie – 49. Znaczna liczba kin działa także w Małopolsce – 47 i w województwie dolnośląskim – 43. Kilkakrotnie niższa jest liczba kin w świętokrzyskim – 10, opolskim – 13 i lubuskim – 14.

Średnio w kraju na 100 tys. mieszkańców przypada 1,3 kina. Najwięcej na Podkarpaciu, gdzie wskaźnik ten wynosi 1,7, najmniej w świętokrzyskim – 0,8. Bardzo niskie wskaźniki mają też województwa pomorskie (0,9) oraz kujawsko-pomorskie i mazowieckie (1,0).

Wykres 19. Liczba kin ogółem oraz na 100 tys. mieszkańców w poszczególnych województwach w 2007 r.
Źródło: Opracowanie własne na podstawie danych GUS 2008.

Każdy rodzaj instytucji kultury stwarza inne możliwości uczestnictwa. Trudno jest łącznie ocenić i porównać ich konkurencyjność. Wiele zależy od indywidualnych preferencji i potrzeb odbiorców. W celu ustalenia właściwej sieci jednostek instytucji kultury należałoby zatem zbadać preferencje mieszkańców poszczególnych regionów. Obserwacja uczestnictwa nie odzwierciedla preferencji, a bez wiedzy na ich temat nie jest możliwe ustalenie jednoznacznego systemu wag dla poszczególnych rodzajów instytucji. W związku z tym dalej przyjęto, że każda z ofert jest niezależna i tak samo istotna dla mieszkańców. Jest to pewne uproszczenie, ale dzięki temu możliwe będzie wieloaspektowe porównanie województw pod względem sieci jednostek i w ten sposób ocena dostępności oferty kulturalnej. Odpowiednie dane w poszczególnych kategoriach według stanu z 2007 r. zestawiono w tablicy 46.

Tabela 46. Ranking województw pod względem wskaźników liczby danego rodzaju instytucji kultury na 100 tys. mieszkańców według stanu z 2007 r.
Pierwsza lokata w rankingu oznacza najwyższy wskaźnik, ostatnia najniższy. Kolorem żółtym zaznaczono liderów, kolorem czerwonym ostatnią pozycję w rankingu w poszczególnych kategoriach. Wskaźnik syntetyczny obliczono jako sumę miejsc.
Źródło: Opracowanie własne na podstawie danych GUS 2008


Na podstawie powyższych danych można stwierdzić, że pozycja lidera w zakresie nasycenia instytucjami kultury przypada Małopolsce. Na drugim miejscu lokuje się województwo zachodniopomorskie, a na trzecim miejscu Podlasie. Podkarpacie w dwu kategoriach jest na pierwszej pozycji, w dwu innych zaś odwrotnie – na samym końcu rankingu. Ze względu na specyfikę tych kategorii, w których Podkarpacie przoduje, można przypuszczać, że w tym województwie dominuje oferta dostosowana do jego charakteru, determinowanego przez małą gęstość zaludnienia oraz niski stopień urbanizacji. Istnieją tam instytucje, które mogą w takich warunkach funkcjonować najlepiej: małe kina, małe biblioteki, domy kultury zapewniające dzieciom i młodzieży możliwości rozwijania swych zainteresowań i pasji.

Wyraźnie można też wyodrębnić grupę województw, które pozostają w tyle i to we wszystkich kategoriach. Świadczy to o niewystarczającej liczbie instytucji kultury na ich terenie. Są to województwa: śląskie – ostatnie w rankingu, świętokrzyskie i kujawsko-pomorskie. Można wskazać je jednoznacznie jako te, w których należy rozbudować sieć instytucji kultury.

Analizując wojewódzkie zróżnicowanie liczby instytucji kultury w okresie 1997-2007 nie zauważymy istotnych zmian. Generalnie liczba instytucji kultury w poszczególnych województwach, zwłaszcza tych finansowanych ze środków publicznych, jest zbliżona, zauważalne odchylenia są niewielkie.

Nie obserwujemy też istotnych zmian międzyregionalnych w zakresie dostępności do instytucji kultury i uczestnictwa w ich ofercie. Trudno zatem mówić o pozytywnych efektach polityki kulturalnej w obszarze podnoszenia spójności społecznej.


poprzedni rozdział
 
 
 
« Maj 2017 »
PnWtŚrCzPtSbNd
1 2 3 4 5 6 7
8 9 10 11 12 13 14
15 16 17 18 19 20 21
22 23 24 25 26 27 28
29 30 31

Kultura w internecie


Miejskie powidoki


Partner technologiczny
Orange
Partnerzy
Województwo Małopolskie Urząd Miasta Krakowa
Współorganizatorzy
Uniwersytet Krakowskie
Organizator
NCK
Pod patronatem
Ministerstwo
Partnerzy medialni
Logo Logo Logo Logo Logo Logo Logo Logo