Używamy plików cookies, by ułatwić korzystanie z naszych serwisów.
Jeśli nie chcesz, by pliki cookies były zapisywane na Twoim dysku zmień ustawienia swojej przeglądarki. Kliknij "Zamknij" aby zaakceptować naszą politykę.

[ Zamknij ]
Andrzej Wajda
"Dla mnie Kongres Kultury ma sens i będzie miał wartość tylko wtedy, kiedy poruszy zasadnicze, w moim przekonaniu, sprawy dwudziestoletnich zaszłości w reorganizacji instytucji kultury i systemie jej finansowania odziedziczonych po PRL-u.
Niestety teatry, muzea i filharmonie, nie mówiąc o innych pomniejszych instytucjach, zachowały przez ten czas wszystkie swoje wcześniejsze przywileje i nawyki. Finansowane bez żadnej kontroli ze strony Ministerstwa zmumifikowały się ostatecznie, rozrastając się pod względem zatrudnienia i ograniczając swoją działalność wobec odbiorców do minimum.
Stary Teatr za dawnych lat dawał na dwóch scenach 600 spektakli rocznie, dziś na czterech ledwo 300. Muzea Narodowe w Warszawie i Krakowie nie potrafią odnaleźć się w nowej sytuacji i poza Nocą Muzeów niewiele więcej zdziałały, powiększając personel z roku na rok.
Przypomina to święte krowy, z którymi kolejne rządy wolnej Polski nie potrafiły sobie poradzić. Stocznie, Koleje Państwowe i coraz gorzej funkcjonującą Pocztę Polską.
Kongres ma obowiązek wskazać te zjawiska, gdyż instytucje te pochłaniają lwią część budżetu państwa przeznaczonego na kulturę, całkowicie pozostawiając na uboczu liczne inicjatywy obywatelskie, które nie mają żadnych szans rozwoju w naszym kraju ze względu na brak jakichkolwiek regulacji prawnych przyznających tym podmiotom prawo do wsparcia z budżetu państwa.
Niestety, gorszący jest również fakt, że władze państwowe konsekwentnie od dwudziestu lat negatywnie i z niedowierzaniem odnoszą się do inicjatyw obywatelskich jako prywatnych, traktując jednocześnie potrzeby Kościoła katolickiego jako instytucji państwowej.
Dlatego Kongres Kultury interesuje mnie tylko pod dwoma aspektami: ekonomicznym – zrównanie instytucji państwowych i inicjatyw obywatelskich w dostępie do środków z budżetu państwa w zależności od ich skuteczności i zasięgu, oraz prawa – skuteczne zrównanie tych podmiotów i tym samym otwarcie nowego etapu w dziejach polskiej kultury, a pozostawienie za sobą państwowego PRL-owskiego systemu wspierania kultury. Oraz, że dowiem się wreszcie, jaka jest wykładnia polityki kulturalnej naszego kraju niezależnie od kolejnych, partyjnych tendencji.
Mniej interesują mnie oceny minionego dwudziestolecia pod względem dokonań naszej sztuki i ich obecnej oceny oraz spekulacje na temat nadchodzącej przyszłości."


Urodził się 6 marca 1926 r. w Suwałkach.

Reżyser filmowy i teatralny, współtwórca polskiej szkoły filmowej.

W czasie wojny uczęszczał w Radomiu na tajne komplety, był członkiem Armii Krajowej; rozpoczął naukę malarstwa. Po zakończeniu wojny, w latach 1946–1950, studiował malarstwo na Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie, a następnie reżyserię w Szkole Filmowej w Łodzi. Studia ukończył w 1953 r., a dyplom otrzymał w 1960 r.

W zawodzie debiutował u boku Aleksandra Forda przy filmie Piątka z ulicy Barskiej. Jego pierwszym samodzielnym filmem było Pokolenie. W latach 1972–1983 zajmował stanowisko kierownika zespołu filmowego „X”, a od 1978 do 1983 r. był prezesem Stowarzyszenia Filmowców Polskich. Od 1987 do 2001 r. wchodził w skład Komitetu Kinematografii. Jest również członkiem Akademii Filmowej przyznającej Felixy.

Od 1980 r. członek NSZZ „Solidarność”, w latach 1988–1989 członek Komitetu Obywatelskiego przy Lechu Wałęsie, w latach 1898–1990 senator RP. W 1994 r. otworzył ufundowane wraz z żoną Krystyną Zachwatowicz Centrum Sztuki i Techniki Japońskiej „Manggha” w Krakowie. Od 2001 r. zasiada w radzie Kolegium Europy Wschodniej im. Jana Nowaka Jeziorańskiego. W 2002 r. założył w Warszawie wraz z Wojciechem Marczewskim Mistrzowską Szkołę Reżyserii Filmowej.

Twórczość artystyczna Andrzeja Wajdy ma charakter kina autorskiego o dużej różnorodności, która czerpie z malarstwa i literatury polskiej oraz polskiej i europejskiej tradycji kulturowej. Stworzył wiele filmowych adaptacji dzieł literackich, jest autorem filmów o tematyce współczesnej, jak również kameralnych dramatów psychologicznych.

Zajmuje się reżyserią teatralną, był związany z krakowskim Starym Teatrem i warszawskim Teatrem Powszechnym. Jest reżyserem wielu przedstawień w teatrach w Polsce, a także w Europie, Japonii i USA.

Doktor honoris causa Uniwersytetów: Jagiellońskiego, Warszawskiego, Gdańskiego oraz w Bolonii, Brukseli, Lyonie i Waszyngtonie.

W 1981 r. otrzymał Złotą Palmę na festiwalu w Cannes, w 1982 r. nagrodę Césara, a w 1990 r. Felixa. W 1987 r. otrzymał nagrodę Kyoto Prize w Japonii, którą w całości przeznaczył na założenie Fundacji Kyoto–Kraków, a w 1996 r. – japońską Praemium Imperiale. Od 1997 r. należy do „grona nieśmiertelnych” Institut de France. W 1998 r. otrzymał nagrodę Złoty Lew na festiwalu w Wenecji za całokształt twórczości. W 2000 r. – także za całokształt twórczości – został uhonorowany Oscarem. Nominację (2008) do tej nagrody otrzymał także wyreżyserowany przez niego film Katyń. W 2006 r. za całokształt twórczości otrzymał na 56. Międzynarodowym Festiwalu Filmów w Berlinie nagrodę Złotego Niedźwiedzia.

« Grudzień 2019 »
PnWtŚrCzPtSbNd
1
2 3 4 5 6 7 8
9 10 11 12 13 14 15
16 17 18 19 20 21 22
23 24 25 26 27 28 29
30 31

Miejskie powidoki


Partner technologiczny
Orange
Partnerzy
Województwo Małopolskie Urząd Miasta Krakowa
Współorganizatorzy
Uniwersytet Krakowskie
Organizator
NCK
Pod patronatem
Ministerstwo
Partnerzy medialni
Logo Logo Logo Logo Logo Logo Logo Logo