Polski
– Historyk sztuki i architekt. Profesor zwyczajny historii architektury i konserwacji zabytków.– Urodził się w 1934 roku w Warszawie.
– Studia na Uniwersytecie Warszawskim, Politechnice Warszawskiej, Uniwersytecie w Poitiers (Francja) i Uniwersytecie La Sapienza w Rzymie. Doktorat (1967), habilitacja (1971), profesor (1976). Nauczyciel akademicki na Wydziale Architektury Politechniki Warszawskiej (od 1958), dyrektor Instytutu Historii Architektury i Sztuki PW (1973–1981, 1986–1987), profesor w Kolegium Naukowym Berlina Zachodniego (Wissenschaftskolleg zu Berlin – Institute for Advanced Study, 1981–1985), profesor Uniwersytetu Jana Gutenberga w Moguncji (1986–1987).
– Generalny dyrektor Międzynarodowego Centrum Badań dla Ochrony i Konserwacji Dóbr Kultury ICCROM w Rzymie (1988–1992), generalny konserwator zabytków Rzeczpospolitej Polskiej (1995–1999), delegat Polski w Komitecie Światowego Dziedzictwa UNESCO i w Komitecie Dziedzictwa Rady Europy, prezes Polskiego Komitetu Narodowego Międzynarodowej Rady Ochrony Zabytków ICOMOS (2003–2008), prezes Polskiego Komitetu Narodowego Międzynarodowej Rady Muzeów ICOM, przewodniczący Międzynarodowego Komitetu Teorii i Filozofii Konserwatorskiej ICOMOS, przewodniczący Rady Ochrony Dziedzictwa Kultury przy Prezydencie m.st. Warszawy, prezes Zarządu Polsko-Niemieckiej Fundacji Ochrony Zabytków Kultury, współprzewodniczący Kręgu Roboczego Polskich i Niemieckich Historyków Sztuki i Konserwatorów.
– Badacz historii architektury i sztuki średniowiecznej, historii kultury, teorii i historii ochrony dóbr kultury (od 1958). Udział w wykopaliskach i odkryciach archeologicznych oraz projektach konserwatorskich w Polsce i za granicą (Włochy, Francja, Belgia, Niemcy, Węgry). Autor ponad 230 publikacji w Polsce i za granicą. Liczne wykłady i seminaria na zagranicznych uczelniach. Członek Niemieckiej Akademii Urbanistyki i Planowania Przestrzennego. Członek Rosyjskiej Akademii Dziedzictwa.
