"Po dwudziestu latach przemian żyjemy w innym świecie – proces tych przemian przebiega pod dyktando globalizacji, a w Polsce, dodatkowo, nałożyły się na niego zmiany wynikające z przemian ustrojowych, a także integracji europejskiej.
W obliczu zmian obyczajowych, nowych technologii elektronicznych oraz wstrząsów spowodowanych kryzysem ekonomicznym musimy jak najszybciej przygotować prognozę dla całego obszaru kultury. Od tej prognozy zależeć powinien wybór przez parlament i rząd instrumentów prawnych, administracyjnych i finansowych takich, by instytucje kultury i twórcy mogli sprostać nowej sytuacji oraz takich, które pozwoliłyby zachować równowagę między trzema polami ludzkiej aktywności: ekonomią, polityką i kulturą.
Kongres, który ma być spotkaniem i debatą ludzi kultury z ludźmi polityki z różnych szczebli administracji państwowej i samorządowej, powinien uświadomić, że w procesach tworzących wartości społeczne i ekonomiczne ważną rolę odgrywa twórczość i edukacja kulturalna.
Dlatego Kongres odbywający się dwadzieścia lat od przełomu ustrojowego jest dla Polski tak ważny."

• Urodził się 11 maja 1941 r. w Warszawie.

• Historyk sztuki, muzeolog. Ukończył w 1964 r. studia na Uniwersytecie Warszawskim. W 1990 r. otrzymał tytuł profesora nauk humanistycznych. W latach 1975–1983 pełnił funkcję zastępcy dyrektora Muzeum Narodowego w Warszawie. W 1991 r. był podsekretarzem stanu w Ministerstwie Kultury i Sztuki. Od 2002 r. jest członkiem Polskiej Akademii Nauk; członek zwyczajny Towarzystwa Naukowego Warszawskiego.

• Uczestniczył od początku w odbudowie Zamku Królewskiego w Warszawie i tworzeniu jego dzisiejszej postaci jako członek Komisji Architektonicznej, następnie kurator Oddziału Zamek Królewski w Muzeum Narodowym w Warszawie, zastępca dyrektora, a w końcu – od 1991 r. – dyrektor Zamku Królewskiego.

• Napisał ponad sto książek, artykułów i esejów. Jest pomysłodawcą i organizatorem głośnych wystaw, również za granicą, m.in. Skarby królów polskich w Picture Gallery w Londynie, Kraj skrzydlatych jeźdźców w USA (400 tys. widzów w sezonie 1999/2000) czy Thesauri Poloniae – Skarbiec Polski w wiedeńskim Kunsthistorisches Museum. To dzięki niemu Polacy mogli obejrzeć ponad 40 wystaw, w tym tak znakomite, jak ryciny Rembrandta czy arcydzieła malarstwa francuskiego.