Używamy plików cookies, by ułatwić korzystanie z naszych serwisów.
Jeśli nie chcesz, by pliki cookies były zapisywane na Twoim dysku zmień ustawienia swojej przeglądarki. Kliknij "Zamknij" aby zaakceptować naszą politykę.

[ Zamknij ]

Struktura organizacyjna a promocja Polski przez kulturę

3.1. Główne instytucje rządowe

3.1.3. Instytut Adama Mickiewicza

3.1.3.3 Dyskusje wokół działania Instytutu


Obok wspomnianych wyżej niekwestionowanych osiągnięć, działalność Instytutu podlegała jednocześnie krytycznej dyskusji na temat jego „upolitycznienia”, braku spójnej strategii czy choćby mission statement, stopnia zbiurokratyzowania, niejasnych kryteriów decyzji programowych, niewielkiej promocyjnej wartości produkowanych materiałów, znikomej kreatywności, słabej organizacji oraz dublowania kompetencji.

Jako instytucja rządowa, której nie zapewniono w dniu powstania silnego prawnego umocowania, Instytut od początku swojego istnienia podlegał politycznym fluktuacjom.

W przeciągu pierwszych 8 lat istnienia był kierowany aż przez 9 dyrektorów, bywał dzielony i rozdzielany z innymi podmiotami działającymi w sferze promocji i podlegał wyniszczającemu drenażowi mózgów, a przede wszystkim nie sformułował własnej strategii na skutek braku jakiejkolwiek stabilizacji personalnej i budżetowej. Więcej niż zasadne zastrzeżenia mediów, wysokiej rangi decydentów czy samych środowisk twórczych, aż do roku 2008 nie przełożyły się na skonkretyzowaną inicjatywę legislacyjną. Wydaje się też, że nie do końca przyjęła się sama nazwa organizacji i jej tożsamość wizualna, rzeczy w promocji wręcz kluczowe.

Pomimo toczącej się dyskusji na temat ustalenia jasnej wizji działania Instytutu dopiero w 2006 roku, w oficjalnych dokumentach Ministerstwa Kultury, pojawia się opinia o potrzebie reformy strukturalnej Instytutu. Resorty kultury i spraw zagranicznych uzgodniły w 2008 roku, że konieczna jest ustawa o Instytucie Adam Mickiewicza. Projekt zakłada przekształcenie IAM w Instytut Kultura Polska (Por. wystąpienie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego, Komisje ds Kultury i Środków Przekazu oraz Spraw Zagranicznych, 2008).

Ustawa pozwoli na działanie Rady Programowej w ramach IAM-u, w której przedstawiciele MKiDN oraz MSZ będą konsultować zagraniczną działalność promocyjną. W ten sposób zapewnione zostaną priorytety strategiczne Państwa, kontrola i spójne działanie. Dzięki ustawie, środki na działalność Instytutu mają szansę zdobyć tzw. kotwicę budżetową. Zapewni to stabilność budżetu i umożliwi strategiczne i kilkuletnie planowanie, niezwykle istotne w przypadku promocji kultury. Nie obciąży natomiast budżetu Państwa dodatkowymi kosztami. Ustawa, w zamyśle jej gospodarza, jest formą pozycjonowania Instytutu w ramach silnej formuły prawnej i powołuje instytucję Państwa w miejsce słabszej prawnie agencji resortowej. Jest formą niezwykle ważną dla strategicznego, odpowiedzialnego i skutecznego planowania projektów promocji kulturalnej.

Jednym z najczęściej podnoszonych wątków jest dokonanie wyboru modus operandi dla Instytutu, często porównywanego do podobnych organizacji za granicą (np. Instytut Goethego, Instytut Cervantesa). Porównania te mają jednak wątpliwą wartość, jako że forma promocji przez kulturę uwarunkowana bywa historią i politycznymi priorytetami danego kraju, czy też rolą takich instrumentów promocji jak nauka języka. W przypadku Polski, zainteresowanie obcokrajowców naszym krajem oparte jest w pierwszym rzędzie na poznaniu współczesnej kultury. Model brytyjski, hiszpański czy francuski oparty jest w dużej mierze na nauczaniu języka, a promocja kultury oparta jest na zyskach z nauki języka (por. np. raporty British Council, Instytutu Cervantesa czy Instytutu Goethego). Innym przykładem widocznej różnicy jest wysokość budżetu (Aneks: Tabela 4.A i Tabela 5). Hiszpania, której potencjał często porównywany jest z polskim, łoży na resort kultury 3% budżetu państwa, z czego na mocy prawa 1/3 jest dystrybuowana na całym świecie (dokumenty Instytutu Cervantesa, 2005). Najbardziej inspirujące, biorąc pod uwagę cele Instytutu, jest porównywanie IAM do Instytutu Szwedzkiego czy Fundacji Korea. Instytucje te należą do najbardziej efektywnie działających na świecie, zwłaszcza jeśli weźmiemy pod uwagę to, że oddziałują globalnie poprzez sieć placówek dyplomatycznych tych państw, chociaż zatrudniają tylko ok. 100 osób (por. Raporty obu Instytucji, także Aneks: Tabela 4).

W kwestii dublowania kompetencji w obszarze działań innych wyspecjalizowanych instytucji kultury i dyplomacji, tj. teatrów, muzeów, galerii, zespołów artystycznych, wydawnictw, placówek MSZ, w tym Instytutów Polskich oraz instytucji podległych Ministrowi Kultury (PISF, Instytut Teatralny, PWA (NINA), NIFC) IAM wyróżnia przede wszystkim:
  • Wszechstronność działań - spektrum działań obejmujących wszystkie dziedziny kultury: film, teatr/taniec, sztuki wizualne, muzyka poważna, muzyka aktualna, a nawet kuchnia i niektóre dyscypliny sportu (umiejętność tworzenia interdyscyplinarnych formatów promocji);
  • Niezależność od interesów środowiskowych (jak to bywa w tzw. instytucjach branżowych), co daje IAM obiektywną pozycję w doborze oferty programowej;
  • Wieloletnie doświadczenie w organizacji przedsięwzięć międzynarodowych (10 dużych sezonów i dziesiątki mniejszych projektów), kilkaset wizyt studyjnych, przedsięwzięcia promocyjne prowadzone przez wykwalifikowaną kadrę specjalistów z bardzo dobrą znajomością języków obcych;
  • Unikalna baza kontaktów w poszczególnych dziedzinach na całym świecie;
  • Szeroki wachlarz form promocji, m.in. organizacja przedsięwzięć, wydawanie publikacji, szeroko zakrojone działania PR i reklama za granicą, redagowanie stron www;
  • „Wbudowana” synergia programu wizyt studyjnych i wysiłków programowych, która sprawia, że ryzyko błędu programowego w prezentacjach IAM zostaje ograniczone do minimum.

poprzedni rozdział
« Czerwiec 2017 »
PnWtŚrCzPtSbNd
1 2 3 4
5 6 7 8 9 10 11
12 13 14 15 16 17 18
19 20 21 22 23 24 25
26 27 28 29 30

Kultura w internecie


Miejskie powidoki


Partner technologiczny
Orange
Partnerzy
Województwo Małopolskie Urząd Miasta Krakowa
Współorganizatorzy
Uniwersytet Krakowskie
Organizator
NCK
Pod patronatem
Ministerstwo
Partnerzy medialni
Logo Logo Logo Logo Logo Logo Logo Logo