Używamy plików cookies, by ułatwić korzystanie z naszych serwisów.
Jeśli nie chcesz, by pliki cookies były zapisywane na Twoim dysku zmień ustawienia swojej przeglądarki. Kliknij "Zamknij" aby zaakceptować naszą politykę.

[ Zamknij ]

Diagnoza

2.6.3. Ochrona dziedzictwa kulturowego na poziomie umów międzynarodowych

Polska jest sygnatariuszem wielu umów międzynarodowych dotyczących dziedzictwa kulturowego 10, ale także, co należy ocenić krytycznie, nie przystąpiła do niektórych z nich, mimo że nie istnieją żadne obiektywne uzasadniające to przesłanki. Jako szczególnie jaskrawy przykład można tu wymienić Konwencję o ochronnie dziedzictwa architektonicznego Europy, przywoływaną także niekiedy jako Konwencja o ochronie dziedzictwa architektonicznego w Europie (Convention for the Protection of the Architectural Heritage of Europe11) , przyjętą w Grenadzie 3 X 1985 r. Polska znalazła się w grupie sześciu państw członkowskich Rady Europy, które jej nie podpisały ani nie ratyfikowały, wraz z: Albanią, Azerbejdżanem, Islandią, Monako i San Marino. Obecnie Konwencja ta weszła w życie i obowiązuje w 38 państwach, a przez trzy państwa (Armenia, Austria, Luxemburg) została podpisana, ale dotychczas nie jest ratyfikowana. Warto nadmienić, że w ostatnim czasie Ukraina dołączyła do państw, w których Konwencja Rady Europy o ochronie dziedzictwa architektonicznego Europy weszła w życie i obowiązuje (od 1 IV 2007 r.).

Z wielu względów, między innymi z powodu troski o wspólne europejskie dziedzictwo architektoniczne, którego częścią jest dziedzictwo architektoniczne Polaków, a także innych narodów zamieszkujących obecnie lub w przeszłości na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, przystąpienie do tej Konwencji i jej szybka ratyfikacja są w pełni uzasadnione.

Należy także zaznaczyć, że Konwencja o ochronie dziedzictwa architektonicznego Europy, będąca dokumentem Rady Europy, stanowi akt prawny istotny dla działalności organów wspólnotowych. Na przykład Parlament Europejski oparł na niej podjętą w dniu 7 IX 2006 r. rezolucję w sprawie ochrony przyrodniczego, architektonicznego i kulturowego dziedzictwa europejskiego w społecznościach wiejskich i wyspiarskich – 2006/2050(INI).

Swoistą, pośrednią polską akceptacją dla tej Konwencji jest podpisanie, ratyfikacja Europejskiej konwencji o ochronie dziedzictwa archeologicznego (poprawionej), a w konsekwencji nadanie jej mocy obowiązującego prawa 12. Stanowi ona między innymi: „Państwa członkowskie Rady Europy oraz inne Państwa - Strony Europejskiej Konwencji Kulturalnej, sygnatariusze niniejszej Konwencji. Uznając, iż celem Rady Europy jest osiągnięcie większej jedności pomiędzy członkami dla, w szczególności, ochrony i realizacji ideałów oraz zasad stanowiących ich wspólne dziedzictwo; Mając na uwadze Europejską Konwencję Kulturalną, podpisaną w Paryżu w dniu 19 XII 1954, w szczególności zaś artykuły 1 i 5 tejże Konwencji; Mając na uwadze Konwencję o ochronie architektonicznego Dziedzictwa Europy, podpisaną w Grenadzie w dniu 3 X 1985; […]”.

Polska „okrężną” drogą, pośrednio zaakceptowała wartości i wymogi stawiane przez Konwencję o ochronie dziedzictwa architektonicznego Europy, oczywista wydaje się zatem potrzeba bezpośredniego przystąpienia do tej Konwencji i jej ratyfikacja.

Podobne postulaty dotyczące zasadności przystąpienia przez Polskę do umów międzynarodowych w dziedzinie ochrony dziedzictwa kulturowego należy odnieść także do stosunkowo niedawno przyjętej w Paryżu Konwencji UNESCO z dnia 17 X 2003 r. w sprawie ochrony niematerialnego dziedzictwa kulturowego (La Convention pour la sauvegarde du patrimoine culturel immatériel) 13, ratyfikowanej dotychczas przez 93 państwa, w tym przez 27 państw europejskich 14, lub wcześniejszej Konwencji UNESCO, przyjętej w Paryżu dnia 2 listopada 2001 r. dotyczącej podwodnego dziedzictwa kulturalnego (La Convention sur le patrimoine culturel subaquatiue)15 .


poprzedni rozdział

.......................................................................
10 Są to m.in.: Konwencja o ochronie dóbr kulturalnych w razie konfliktu zbrojnego (Haga, 1954) wraz z I (z 1954 r.) i II Protokołem (z 1999 r.), którą Polska ratyfikowała wraz z I Protokołem w 1956 r. (Dz. U. z 1957 r. nr 46, poz. 212); Konwencja dotycząca Światowego Dziedzictwa Kulturalnego i Naturalnego (Paryż, 1972), którą Polska ratyfikowała w 1976 r.; Europejska Konwencja o Ochronie Dziedzictwa Archeologicznego (poprawiona) sporządzona w La Valetta dnia 16 I 1992 r., którą polska ratyfikowała w 1996 r.; Europejska Konwencja Krajobrazowa (Florencja 2000), którą Polska ratyfikowała w 2006 r.
11 Tekst Konwencji jest dostępny po angielsku i francusku na oficjalnej stronie Rady Europy:
www.coe.int; tam także zob. szczegółowy harmonogram podpisywania, ratyfikowania i obowiązywania tej konwencji w poszczególnych państwach członkowskich Rady.
12 Dz.U. z 1996 r. nr 120, poz. 564.
13 Tekst dostępny w kilku wersjach językowych na oficjalnej stronie internetowej UNESCO:
http://www.unecso.org/culture, a także w materiałach promocyjnych UNESCO dotyczących tej Konwencji: Promouvoir: La Convention pour la sauvegarde du patrimoine culturel immatériel, Paris, 17 October 2003. MISC/2003/CLT/CH/14.
14 Zob. szerzą analizę tego tematu dokonaną przez Rieksa Smeetsa, Sekretarza Międzyrządowego Komitetu do spraw Ochrony Niematerialnego Dziedzictwa Kulturowego UNESCO: Smeets, Dossier. Une convention internationale. Une convention passe aux actes. Organisation, directives, calendrier, „Culture et Recherche” 2008, nr 116–117, s. 12 i n.
15 Tekst dostępny w kilku wersjach językowych na oficjalnej stronie internetowej UNESCO (
http://www.unecso.org/culture).

« Lipiec 2017 »
PnWtŚrCzPtSbNd
1 2
3 4 5 6 7 8 9
10 11 12 13 14 15 16
17 18 19 20 21 22 23
24 25 26 27 28 29 30
31

Kultura w internecie


Miejskie powidoki


Partner technologiczny
Orange
Partnerzy
Województwo Małopolskie Urząd Miasta Krakowa
Współorganizatorzy
Uniwersytet Krakowskie
Organizator
NCK
Pod patronatem
Ministerstwo
Partnerzy medialni
Logo Logo Logo Logo Logo Logo Logo Logo