Używamy plików cookies, by ułatwić korzystanie z naszych serwisów.
Jeśli nie chcesz, by pliki cookies były zapisywane na Twoim dysku zmień ustawienia swojej przeglądarki. Kliknij "Zamknij" aby zaakceptować naszą politykę.

[ Zamknij ]

Analiza dynamiczna zmian w tańcu współczesnym w okresie ostatnich dwudziestu lat

2.3.1. Model kształcenia warsztatowego

Mimo że już w latach siedemdziesiątych zaistniał Polski Teatr Tańca, a w kilkanaście lat później inne zespoły tańca współczesnego, polskie szkoły baletowe wciąż nie zajmowały się na odpowiednim poziomie, edukacją alternatywną wobec klasycznej. Dopiero we wrześniu 1990 r. powstał Polski Teatr Tańca II Szkoły Poznańskiej – zespół, dzięki któremu uczniowie poznańskiej szkoły baletowej mogli zacząć zgłębiać tajniki tańca współczesnego i jednocześnie sprawdzać swe umiejętności na scenie. Oficjalne szkolnictwo powoli zaczęło się otwierać na nowości. Między innymi w 1991 r. odbył się w Gdańsku festiwal tańca Dance of the World, w czasie którego zaproszeni ze świata goście prowadzili warsztaty taneczne, prezentując różne style tańca i różnorodne formy nauczania.

Pojawiło się kilka ciekawych zespołów tańca współczesnego (ich formalne istnienie wyznacza zazwyczaj działalność określonego stowarzyszenia), podjęły pierwsze próby organizowania szkoleń i warsztatów (najczęściej w statucie takiego stowarzyszenia są zapisane także cele edukacyjne) nie tylko dla tancerzy swojego teatru, ale także dla całego środowiska tanecznego i dla młodych adeptów tej sztuki. Obecnie istnieje kilka ośrodków kulturalnych systematycznie organizujących duże warsztaty. Do największych należą niewątpliwe: Poznań, Bytom, Kalisz i Lublin, od niedawna dołączają do nich Wrocław i Łódź.

Warsztaty takie są połączone z prezentacją spektakli i innymi dodatkowymi atrakcjami edukacyjnymi, jak pokazy wideo, wykłady, dyskusje.

Dla przykładu przyjrzyjmy się jak wyglądał program VI Międzynarodowej Konferencji Tańca Współczesnego i Festiwalu Sztuki Tanecznej w Bytomiu, z najlepszego okresu tego ośrodka: „W czasie trwania imprezy odbyły się prezentacje spektakli grup i teatrów ze Stanów Zjednoczonych (Bill Young Dance Company i Lines – Alonzo King Company), Europy Zachodniej (m.in. PAT Physical Art. Theatre z Finlandii, Tim Feldman Company z Danii i Pal Frenak z Francji) i Europy Środkowowschodniej (m.in. Aira Nageneviciute z Litwy). Polskę reprezentowały: Eksperymentalne Studio Tańca, Teatr Tańca Otwartej Kreacji i Malwina Rzonca z Krakowa, Teatr Tańca Alter z Kalisza, Grupa Tańca Współczesnego Politechniki Lubelskiej z Lublina, Teatr Dada von Bzdülöw z Gdańska i oczywiście Śląski Teatr Tańca. Oprócz pokazów odbywały się też warsztaty taneczne, prowadzone przez zaproszonych gości z Danii, USA, Holandii, Wielkiej Brytanii, Senegalu, Niemiec i Izraela. Zaoferowano zajęcia z poszczególnych technik: techniki M. Graham, techniki M. Cunninghama i techniki P. Taylora, taniec klasyczny w stylu Balanchine’a, a także lekcje z technik rozluźniających, techniki modern jazz, tańca afrykańskiego, Tai Chi, Yogi. Pedagodzy z Polski poprowadzili: zajęcia z tańca współczesnego – Jacek Łumiński, tańca współczesnego dla początkujących – Janusz Skubaczkowski i gimnastyki ogólnorozwojowej – Tomasz Wesołowski. W czasie trwania konferencji odbywały się też seminaria z zarządzania i administracji (z udziałem administratorów teatrów i placówek kulturalnych z zagranicy), krytyki tańca (z udziałem krytyków tańca z Niemiec, Słowenii, Litwy i USA), warsztaty dziennikarskie i fotograficzne dla fotografików zainteresowanych tematyką taneczną, laboratorium choreograficzne prowadzone przez Conrada Drzewieckiego, Joe Altera i Jacka Łumińskiego. Zaplanowano także programy społeczne, jako formy integracji środowiska lokalnego i prezentacji dla uczestników konferencji metod pracy z różnymi grupami społecznymi. Programy te zorganizowano wokół czterech tematów: «Sztuka a środowisko» (Boris Caksiran, Serbia), «Sztuka a opieka zdrowotna» (Lynn Kable z USA i Jackie Poole z Wielkiej Brytanii), «Sztuka a opieka społeczna» (Risa Jaroslow, USA) i «Wakacje w mieście» (Nicolas Rowe, Wielka Brytania). Własne projekty taneczne z uczestnikami warsztatów poprowadzili: Risa Jaroslow (USA), Neta Pulvermacher (Izrael / Niemcy), Martin Sonderkamp (Niemcy) i Uri Ivgy (Izrael)” 34.

Podobną formę mają także warsztaty organizowane przez Ewę Wycichowską w Poznaniu czy inne znaczące ośrodki tańca współczesnego w Polsce, takie jak Centrum Kultury i Sztuki w Kaliszu, które od siedmiu lat prowadzi Międzynarodowe Prezentacje Współczesnych Form Tanecznych. Jedną z ważniejszych imprez na tanecznej mapie Polski był Bałtycki Uniwersytet Tańca organizowany przez Centrum Edukacji Teatralnej i Nadbałtyckie Centrum Kultury w Gdańsku, jego pierwsza edycja odbyła się w 1996 r., a ostatnia w 2002 r. BUT z roku na rok stawał się coraz bardziej znaczącą imprezą kulturalnąi miał wartość szczególną: po pierwsze – był kolejną okazją do zaprezentowania się polskich teatrów tańca, po drugie – służył artystycznemu spotkaniu się zespołów i twórców z krajów postsowieckich, w których taniec współczesny dopiero się kształtował, z choreografami, pedagogami i tancerzami z Zachodu, a po trzecie – co się wiąże z pierwszymi dwoma punktami – dawał obraz obecnego stanu tej sztuki w Polsce na szerszym tle.




-------------------------------------------------------------------
34 Informator VI Międzynarodowej Konferencji Tańca Współczesnego i Festiwalu Sztuki Tanecznej, s. 1-3.

« Lipiec 2017 »
PnWtŚrCzPtSbNd
1 2
3 4 5 6 7 8 9
10 11 12 13 14 15 16
17 18 19 20 21 22 23
24 25 26 27 28 29 30
31

Miejskie powidoki


Partner technologiczny
Orange
Partnerzy
Województwo Małopolskie Urząd Miasta Krakowa
Współorganizatorzy
Uniwersytet Krakowskie
Organizator
NCK
Pod patronatem
Ministerstwo
Partnerzy medialni
Logo Logo Logo Logo Logo Logo Logo Logo