Używamy plików cookies, by ułatwić korzystanie z naszych serwisów.
Jeśli nie chcesz, by pliki cookies były zapisywane na Twoim dysku zmień ustawienia swojej przeglądarki. Kliknij "Zamknij" aby zaakceptować naszą politykę.

[ Zamknij ]

Analiza dynamiczna zmian w tańcu współczesnym w okresie ostatnich dwudziestu lat

2.2.1. Wrocławski Teatr Pantomimy

Teatr ten, założony w 1956 r. z inicjatywy Henryka Tomaszewskiego, przez pierwsze dwa lata istniał jako Kurs Pantomimy przy Teatrze Dramatycznym. Jego twórca, posługując się techniką ruchu zwaną właśnie panto-mima (co można rozumieć jako „aktorstwo całego ciała”), która intencjonalnie milczącego aktora zmusza do ekspresji pozawerbalnej, stworzył teatr na najwyższym (możliwym w tamtych warunkach) poziomie. Oficjalnie promowany, z czego umiejętnie skorzystał, zdołał zyskać uznanie w skali międzynarodowej.

Jego pantomimy, zarówno te miniaturowe, z początków działalności teatru, jak Skazany na życie, Dzwonnik z Notre-Dame (1956), Ziarno i skorupa (1961), Minotaur (1964), Ruch czy Ogród miłości (1966), jak i późniejsze, pełnospektaklowe, z których najważniejsze to: Gilgamesz (1968), Odejście Fausta (1970), Sen nocy listopadowej (1971), Przyjeżdżam jutro (1974), Sceny fantastyczne z legendy o Panu Twardowskim (1976), Spór (1978), świadczą o ciągłym rozwoju i szukaniu nowych rozwiązań scenicznych. Warto przy tym zauważyć, że współpraca z innymi artystami teatru, takimi jak: kostiumolodzy i scenografowie: Jadwiga Przeradzka, Aleksander Jędrzejewski, Krzysztof Pankiewicz, Kazimierz Wiśniak, kompozytorzy: Jadwiga Szajna-Lewandowska, Juliusz Łuciuk, Zbigniew Karnecki, aktorzy: Danuta Kisiel-Drzewińska, Ałła Laskowska, Ewa Czekalska, Paweł Rouba, Jerzy Kozłowski, Stanisław Brzozowski, wszystkim przyniosła międzynarodowy sukces. Ta forma wzajemnej promocji nie tylko wynikała z charakteru samej Pantomimy Wrocławskiej, ale jest typowa dla całej sztuki tańca współczesnego jako działalności grupowej.

To głównie praca z ruchem, wykorzystywanie możliwości ciała jako elementu budowy widowiska artystycznego i przekaziciela sensów przyciągały do pantomimy twórców szukających nowych środków cielesnego wyrazu. Artyści teatru tańca początkowo wiele czerpali ze szkoły Tomaszewskiego, a ścisły związek między „teatralnym” a „tanecznym” sposobem budowania spektaklu do dziś określa działalność wielu choreografów i reżyserów. Dlatego tak ważnym wydarzeniem było otwarcie w 1969 r. przy Wrocławskim Teatrze Tańca Studium Pantomimicznego, które do tej pory kształci mimów i którego absolwentami są między innymi założyciel i dyrektor Teatru Ekspresji Wojciech Misiuro i lider Teatru Dada von Bzdülöw Leszek Bzdyl.

« Marzec 2017 »
PnWtŚrCzPtSbNd
1 2 3 4 5
6 7 8 9 10 11 12
13 14 15 16 17 18 19
20 21 22 23 24 25 26
27 28 29 30 31

Kultura w internecie


Miejskie powidoki


Partner technologiczny
Orange
Partnerzy
Województwo Małopolskie Urząd Miasta Krakowa
Współorganizatorzy
Uniwersytet Krakowskie
Organizator
NCK
Pod patronatem
Ministerstwo
Partnerzy medialni
Logo Logo Logo Logo Logo Logo Logo Logo