Używamy plików cookies, by ułatwić korzystanie z naszych serwisów.
Jeśli nie chcesz, by pliki cookies były zapisywane na Twoim dysku zmień ustawienia swojej przeglądarki. Kliknij "Zamknij" aby zaakceptować naszą politykę.

[ Zamknij ]

Analiza dynamiczna zmian w tańcu współczesnym w okresie ostatnich dwudziestu lat

2.2. Krótkie wprowadzenie w dzieje tańca współczesnego w Polsce

Taniec jako sztuka narodowa, podobna do literatury, teatru czy plastyki, prawie nie istniał w Polsce rozbiorowej; za wyjątek można uznać quasi-choreograficzne próby teatralne, jak choćby Wyspiańskiego. Jednak świadomość związku tańca ze sztuką zwaną wysoką datuje się w Polsce od czasów baletu barokowej opery dworskiej, w następnym stuleciu pojawia się w formie śpiewogry, żeby wreszcie odzyskać pozycję antycznej chorei w dramacie romantycznym, niestety tylko „na papierze”. Jednakże to właśnie romantyczne rozumienie ruchu scenicznego jako wyrazu ekspresji i jako sposobu performatywnego budowania znaczeń oraz metody integracji odbiorców z wykonawcami leży u podstaw tego, co w XX wieku odrodzi się w teatrze monumentalnym Leona Schillera, w twórczości Tadeusza Kantora i Jerzego Grotowskiego, nadając dziełom polskich artystów teatru rozpoznawalny w świecie charakter.

Jak ważnym czynnikiem w rozwoju tańca współczesnego jest sytuacja polityczna, pokazuje „cudowny” niemal, bo szybki i świetny rozkwit tej sztuki w Drugiej Rzeczypospolitej. Zaiste „światowy” początek nowego tańca w Polsce na początku naszego wieku, z Izadorą Duncan w roli głównej, poprzedził późniejsze doświadczenia wielu polskich tancerek i choreografów, studiujących u innych światowych osobowości, z których najważniejszą była Mary Wigman. Studia te doprowadziły do rozkwitu sztuki tańca w naszym kraju i wielu europejskich sukcesów polskich tancerzy. Niemal od początku lat dwudziestych byliśmy jednym z najważniejszych, po Niemczech i Austrii, ośrodków tańca ekspresyjnego w Europie.

Pasmo sukcesów przerwał wybuch wojny. Niestety, znowu na długo, bo „powojenne pięć dekad zahamowało taneczny rozwój. Podobnie jak we Wschodnich Niemczech jedynie aprobowaną przez komunistyczne władze formą tańca stał się sowiecki balet klasyczny, a taniec współczesny – ekspresja indywidualności i jedna z najbardziej demokratycznych sztuk – nie miała racji bytu” 2. „Twórcom tańca modern w Polsce, którzy przeżyli II wojnę światową, nie udało się powtórzyć osiągnięć z lat dwudziestych i trzydziestych. Zarabiając na chleb, uczyli na wydziałach teatralnych, byli nauczycielami rytmiki, zakładali zespoły tańca ludowego” 3. Na ponowny rozwój tej dziedziny musieliśmy czekać długo, gdyż pierwszym zawodowym powojennym zespołem, który zaczął nieśmiało odchodzić od klasycznej konwencji baletowej był Polski Teatr Tańca, założony przez Conrada Drzewieckiego w 1973 r. w Poznaniu.

Jednak dużo wcześniej powstała instytucja, która – jak się okazało – miała potem wpłynąć na przyspieszenie rozwoju sztuki teatru tańca, awansującej, podobnie jak w Niemczech, do rangi polskiej specjalności. Tą instytucją był pierwszy zawodowy teatr pantomimy w Polsce.




----------------------------------------------------------------------
2 D. Kosiński i in., Słownik wiedzy o teatrze, Wydawnictwo Park, Bielsko-Biała 2005, s. 328.
3 R. Arndt, W stronę nowego tańca, „Na przykład. Miesięcznik Kulturalny” 1998, nr 9, s. 10.

 

« Czerwiec 2017 »
PnWtŚrCzPtSbNd
1 2 3 4
5 6 7 8 9 10 11
12 13 14 15 16 17 18
19 20 21 22 23 24 25
26 27 28 29 30

Kultura w internecie


Miejskie powidoki


Partner technologiczny
Orange
Partnerzy
Województwo Małopolskie Urząd Miasta Krakowa
Współorganizatorzy
Uniwersytet Krakowskie
Organizator
NCK
Pod patronatem
Ministerstwo
Partnerzy medialni
Logo Logo Logo Logo Logo Logo Logo Logo