Używamy plików cookies, by ułatwić korzystanie z naszych serwisów.
Jeśli nie chcesz, by pliki cookies były zapisywane na Twoim dysku zmień ustawienia swojej przeglądarki. Kliknij "Zamknij" aby zaakceptować naszą politykę.

[ Zamknij ]

Tendencje rozwoju i przemian w muzealnictwie europejskim

2.1.3. Muzea a przemysły kultury

Obserwacja tzw. przemysłów kultury: rynku książki, nagrań, multimediów i kina, dokładnie monitorowanych we Francji w latach 1980-2002, wykazała stały powolny spadek (7-8% rocznie w okresie 2001-2002) sprzedaży nagrań płytowych oraz stały wzrost produkcji wydawniczej (książki, nowe tytuły, i czasopisma branżowe bez prasy codziennej i tygodniowej, w latach 1980-2002 – blisko 101%)50, w znacznym stopniu we Francji rosły też w tym okresie nakłady i produkcja filmów (ok. 50%)51. Muzea, częściowo uczestniczące w dystrybucji wydawnictw i multimediów oraz same wytwarzające ich różne formy, dzięki uczestnictwu w tym rynku uzyskiwały dodatkowe dochody przeznaczane na dofinansowanie działalności podstawowej (ochrona zbiorów, badania, konserwacja, edukacja).

Zauważono jednak, że dodatkowe nakłady na rozwój „rynku dziedzictwa” w krótkim okresie nie przynoszą spodziewanych wymiernych zysków, w związku z tym nie należy wymagać od muzeów i instytucji ochrony dziedzictwa kulturowego nadmiernej partycypacji w rynku przemysłów kultury, ponieważ zaniżenie poziomu ich działalności może być niewspółmierne do zysków ekonomicznych52. Wnioski te doprowadziły do określenia granic „przedsiębiorczości” w muzeach, wyraźnie wskazując, iż nawet jeśli instytucje te traktowane być mogą jako „przedsiębiorstwa”, to jedynie w granicach rozsądnej oszczędności zatrudnienia i wykorzystania budynków, nie zaś w wymiarze działalności podstawowej53.

Jak celnie zauważa Paweł Jaskanis w komentarzu do niniejszej ekspertyzy: „osobny obszar przemysłów kulturowych stanowią aktywności wolnego czasu na terenie muzeów techniki, wojny, przyrodniczych, rezydencjonalnych, skansenowskich, rezerwatów archeologicznych itp., gdzie może występować twórcze sprzężenie polityki społecznej popierającej ochronę zanikających rzemiosł na styku z eksperymentem naukowym, m.in. w rekonstrukcji dawnych strojów, upraw, hodowli, technik budowlanych, z resocjalizacją, przeciwdziałaniem wykluczeniom, kształceniem zawodowym, wolontariatem, mądrą rekreacją. Początkowe dotowanie ze środków publicznych form rekonstrukcji dąży do przekształcenia w samozatrudnienie czy wytworzenia komercyjnych form działania w otoczeniu przestrzennym i biznesowym muzeum z wieloma korzyściami dla tej instytucji”.




-------------------------------------------------
50 F. Benhamou, L’économie de la culture, s. 93-95.
51 F. Rouet, Les Tarifs de la culture, Paris 2002.
52 J. W. O’Hagan, National Museums: To Charge or not to Charge, “Journal of Cultural Economics” 1995, t. 19, s. 33-47.
53 G. Matt, Muzeum jako przedsiębiorstwo. Łatwo i przystępnie o zarządzaniu instytucją kultury, oprac. i wstęp H. Wróblewska, tłum. A. Wajs, Warszawa 2006.



« Czerwiec 2017 »
PnWtŚrCzPtSbNd
1 2 3 4
5 6 7 8 9 10 11
12 13 14 15 16 17 18
19 20 21 22 23 24 25
26 27 28 29 30

Kultura w internecie


Miejskie powidoki


Partner technologiczny
Orange
Partnerzy
Województwo Małopolskie Urząd Miasta Krakowa
Współorganizatorzy
Uniwersytet Krakowskie
Organizator
NCK
Pod patronatem
Ministerstwo
Partnerzy medialni
Logo Logo Logo Logo Logo Logo Logo Logo