Używamy plików cookies, by ułatwić korzystanie z naszych serwisów.
Jeśli nie chcesz, by pliki cookies były zapisywane na Twoim dysku zmień ustawienia swojej przeglądarki. Kliknij "Zamknij" aby zaakceptować naszą politykę.

[ Zamknij ]

Analiza

2.1.3. Telewizja

Także na rynku telewizyjnym istnieje czytelny podział na stacje komercyjne oraz publiczną TVP.

Telewizja publiczna proponuje odbiorcom dwa programy ogólnopolskie oraz programy regionalne działające pod nazwą TVP INFO (16 ośrodków). Na ramówkę TVP INFO składa się program wspólny oraz programy pasm rozłączonych. W 2008 r. wspólny program stanowił aż 82,5% oferty programów regionalnych 8. Ponadto Telewizja Polska ma w swojej ofercie cztery programy satelitarne: TV Polonia (adresowany do Polonii i Polaków za granicą), TVP Kultura, TVP Historia oraz TVP Sport.

W toku pierwszego procesu koncesyjnego przyznano koncesję 14 nadawcom telewizyjnym. W tym: dla stacji ogólnopolskiej (Polsat), na sieć regionalną (TV Wisła), na telewizję kodowaną (Canal+) oraz 11 dla komercyjnych stacji lokalnych (Mielczarek 1997, s. 85).

Właśnie na mocy przyznanej wówczas koncesji, w 1994 r., drogą naziemną rozpoczął nadawanie Polsat. Faktycznie nie był to jednak debiut tej stacji – pierwszy program Polsat wyemitował drogą satelitarną z Holandii już w grudniu 1992 r. To właśnie Polsat jest pierwszym polskim legalnym nadawcą telewizji komercyjnej. Na początku lat 90. pojawiły się pirackie stacje telewizyjne – w latach 1991-1993 powstało ich blisko dwadzieścia (Bajka 2008, s. 198). Drugą ogólnopolską stacją komercyjną był TVN powstały w 1997 r. z połączenia ponadregionalnego TVN i TV Wisła.

W Polsce istnieją cztery platformy cyfrowe: Cyfra+ (utworzona przez Canal+ w 1998 r.), Polsat Cyfrowy (od 1999 r.), należąca do Grupy ITI telewizja „n” (istnieje od 2006 r.) oraz najnowsza – platforma Telekomunikacji Polskiej (uruchomiona pod koniec października 2008 r.). Oferują one dostęp do kanałów w cyfrowej jakości obrazu i dźwięku oraz do niektórych programów w systemie tzw. High Definition (tj. wysokiej rozdzielczości). Od 2006 r. pojawiają się też zapowiedzi uruchomienia platformy cyfrowej przez TVP.

Swoistym przełomem na rynku stacji komercyjnych było powstanie kanału Superstacja (2007) – telewizyjnego odpowiednika prasowych tabloidów.

Obecnie wśród nadawców koncesjonowanych 7 ma koncesję na nadawanie programów drogą naziemną, 56 – na nadawanie drogą satelitarną, a ponad 150 – drogą kablową 9. Największy zasięg wśród telewizyjnych nadawców koncesjonowanych ma Telewizja Polsat (85,6% ludności kraju), który w 2008 r. był jedyną ogólnopolską siecią koncesjonowaną. Istotną pozycję na rynku telewizyjnych nadawców koncesjonowanych odgrywają też stacje o zasięgu ponadregionalnym: TVN (47,1% ludności), TV4 (26,7%) oraz Puls (25,1%) 10.

Charakterystyczny w ostatnich latach jest rozwój oferty stacji tematycznych (dotyczy to zarówno nadawców koncesjonowanych, jak i telewizji publicznej).

Dominującą pozycję na polskim rynku nadawców telewizyjnych zajmuje telewizja publiczna. Na pierwszym miejscu pod względem liczby widzów znajduje się TVP1 (w 2008 r. – 22,6% udziału widowni), za nią zaś TVP2 (16,8%). Bój o trzecie miejsce w rankingu od lat toczą TVN i Polsat – w 2008 r. rywalizację tę wygrał TVN (16,7%, podczas gdy Polsat – 15,4%). Na piątym miejscu, daleko w tyle, uplasował się TVP INFO (4,3%). Pozostali nadawcy nie przekraczają progu 3% udziału widowni 11.

Jeśli chodzi o zwyczaje korzystania z telewizji przez Polaków, to w 2008 r. w większości gospodarstw domowych (42,3%) sygnał telewizyjny odbierany był przez antenę (telewizja analogowa). Blisko 37% gospodarstw domowych wyposażonych było w telewizję kablową, a nieco ponad 20% – w telewizję satelitarną. Zaledwie 5% korzystało z naziemnej telewizji cyfrowej. Ponadto 65,6% osób nie znało w ogóle oferty operatorów proponujących cyfrowe programy telewizyjne, przy czym 30% osób, które deklarowały, że znają ofertę operatorów cyfrowych, nie potrafiło wymienić z nazwy żadnego z nich 12. Świadczy to niewątpliwie o wciąż niewielkim zainteresowaniem Polaków telewizją cyfrową, mimo intensywnie prowadzonych przez poszczególnych operatorów kampanii reklamowych.

Zgodnie z założeniami KRRiT ostateczne wyłączenie telewizji analogowej w Polsce ma nastąpić 31 lipca 2013 r.

Osobne zjawisko stanowi tzw. telewizja mobilna. W maju 2006 r. TP EmiTel rozpoczął pierwsze w Polsce testy telewizji mobilnej w standardzie DVB-H (Digital Video Broadcasting for Handheld Devices). W lutym 2008 r. do projektu przystąpiło czterech operatorów komórkowych: Polska Telefonia Cyfrowa, PTK Centertel, Polkomtel i P4. W październiku 2008 r. Urząd Komunikacji Elektronicznej ogłosił konkurs na operatora cyfrowej telewizji mobilnej. Wyniki mają być ogłoszone w pierwszym kwartale 2009 r. Szacuje się, że koszt uruchomienia telewizji mobilnej to wydatek rzędu nawet 200 mln euro.

Telewizja mobilna daje możliwość odbioru przekazów audiowizualnych na przenośnych odbiornikach, takich jak telefony komórkowe czy konsole gier.

Na świecie telewizja mobilna cieszy się różnym zainteresowaniem – najpopularniejsza jest w Azji (zwłaszcza w Japonii), dość powszechna jest też w niektórych krajach europejskich, na przykład w Szwecji i we Włoszech, ale już w Hiszpanii nie znalazła zbyt wielu entuzjastów. Wiele zależy nie tylko od ceny usługi, ale także – od ceny i dostępności telefonów komórkowych przystosowanych do odbioru telewizji w standardzie DVB-H. W Polsce w pierwszym okresie z telewizji mobilnej będzie można korzystać w 31 miastach.

Analiza jakościowa wskazuje, że w gospodarce rynkowej podstawą systemu medialnego są media komercyjne, nastawione na zysk. Media publiczne natomiast – stosując własnościowy model mieszany – nastawione są przede wszystkim na realizowanie misji. Misja polegać powinna przede wszystkim na współuczestniczeniu w budowaniu społeczeństwa obywatelskiego i społeczeństwa wiedzy oraz na tym, że na tych antenach prezentowane są takie programy, których telewizje komercyjne z różnych powodów nie dostarczają. Stwierdzić trzeba, że większość audycji mediów publicznych (w szczególności telewizji) nie zajmowała w nowej sytuacji pozycji programów dominujących, zarówno w sensie jakości prezentowanych materiałów, jak i społecznego zaufania. Wiele audycji nadawcy publicznego świeci światłem odbitym, nieustannie spoglądając na konkurencję. Część komentatorów prezentuje ponadto tezę, że w rozmaitych okresach, począwszy od powstania stacji komercyjnych, wiele z tych ostatnich prezentowało audycje o charakterze wybitnie misyjnym, nie będąc do tego zobligowanymi żadnymi zobowiązaniami prawnymi.

poprzedni rozdział
...............................................................
8 Źródło: Informacja o podstawowych problemach radiofonii i telewizji w 2008 roku, Krajowa Rada Radiofonii i Telewizji, Warszawa, marzec 2009; http://www.krrit.gov.pl/bip/Portals/0/sprawozdania/spr2009/informacja_za_2008.pdf
9 Dane na podstawie informacji Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji (http://www.krrit.gov.pl/bip/); dane z grudnia 2007.
10 Źródło: Informacja o podstawowych problemach radiofonii i telewizji w 2008 roku, Krajowa Rada Radiofonii i Telewizji, Warszawa, marzec 2009; http://www.krrit.gov.pl/bip/Portals/0/sprawozdania/spr2009/informacja_za_2008.pdf
11 Tamże
12 Rynek telekomunikacyjny w Polsce w 2008 roku. Klienci indywidualni, Raport z badania konsumenckiego przeprowadzonego przez Centrum Badań Marketingowych INDICATOR, Warszawa, grudzień 2008; N = 1600; http://www.slideshare.net/szakatak/rynek-telekomunikacyjny-w-polsce-w-2008-roku-klienci-indywidualni



 
« Maj 2017 »
PnWtŚrCzPtSbNd
1 2 3 4 5 6 7
8 9 10 11 12 13 14
15 16 17 18 19 20 21
22 23 24 25 26 27 28
29 30 31

Kultura w internecie


Miejskie powidoki


Partner technologiczny
Orange
Partnerzy
Województwo Małopolskie Urząd Miasta Krakowa
Współorganizatorzy
Uniwersytet Krakowskie
Organizator
NCK
Pod patronatem
Ministerstwo
Partnerzy medialni
Logo Logo Logo Logo Logo Logo Logo Logo