Używamy plików cookies, by ułatwić korzystanie z naszych serwisów.
Jeśli nie chcesz, by pliki cookies były zapisywane na Twoim dysku zmień ustawienia swojej przeglądarki. Kliknij "Zamknij" aby zaakceptować naszą politykę.

[ Zamknij ]

Organizacja życia teatralnego w Polsce

2.1. Teatry publiczne

2.1.1. Pierwsze próby reform organizacji życia teatralnego

2.1.1.2. Projekt Rady Teatru.

W maju 1990 r. powołana przez minister Cywińską Rada Teatru przy MKiS przygotowała Projekt Programu Ochrony Polskiego Życia Teatralnego. Rada przyjęła następujące założenia:
­- statutowym obowiązkiem MKiS jest obrona teatru w niesprzyjającym czasie; zamykanie teatrów nie jest obowiązkiem resortu: „MKiS musi mieć precyzyjną świadomość, jakich elementów życia teatralnego musi bronić bezwzględnie, za wszelką cenę”3;
­- teatrów w Polsce nie dlatego jest za dużo, że brak na nie pieniędzy, ale dlatego że brakuje aktorów, reżyserów, dyrektorów, kierowników artystycznych.

Program podzielono na dwie części. Pierwsza określała nową geografię teatralną – Rada proponowała stworzenie sieci teatrów państwowych, „grupę scen niezbywalnych w życiu teatralnym kraju”. Lista Rady niemal pokrywała się z listą teatrów I kategorii. Wysiłkiem MKiS te teatry miały mieć zawsze zapewnioną najlepszą obsadę artystyczną i budżet. To nałożyłoby na nie zwiększoną odpowiedzialność, na przykład obowiązek „najszlachetniej pojmowanego krzewienia kultury”. W kilku przypadkach otrzymanie tego statusu wiązałoby się z pewnymi warunkami wobec zespołu czy z wymianą kierownictwa. Rada stwierdzała, że jej propozycja jest „jedynie usankcjonowaniem funkcjonujących w środowisku od lat notowań artystycznych”. Zwraca uwagę fakt, że na liście znalazły się tylko trzy teatry znajdujące się na prawym brzegu Wisły – stołeczny Powszechny, krakowski Stary oraz Teatr im. Osterwy w Lublinie. Z artystycznego punktu widzenia decyzja słuszna – ze społecznego znacznie mniej.

Teatry spoza listy stałyby się teatrami komunalnymi i miały przejść w gestię samorządów. MKiS mogłoby pośrednio wpływać na ich los przez dotacje wspomagające, udział w negocjacjach kontraktu między samorządem a dyrektorem. Szczególną troską miało otoczyć teatry w budynkach zabytkowych czy teatry w miastach o długiej teatralnej tradycji oraz wspierać finansowo teatry poszukujące. W najmniejszym stopniu resort miałby angażować się w obronę „teatrów satelickich”, położonych w odległości 80–120 km od większych ośrodków. Miały stać się scenami gościnnych występów teatrów z większych ośrodków (np. Legnica i Wałbrzych – teatrów wrocławskich). Jeśli społeczność miasta chciałaby mieć swój teatr, a samorząd zadeklarowałby wolę finansowania, to teatry te mogłyby dalej funkcjonować.

Drugą część programu stanowił projekt finansowania teatrów. Zaproponowano podział całkowitej kwoty dotacji z budżetu MKiS na działalność teatrów dramatycznych. Docelowo kwota ta miała być wyliczana na podstawie danych ustalonych w rozmowach z władzami lokalnymi, ZASP i dyrekcjami teatrów. Projekt jednego budżetu (kwota „x”) miał doprowadzić do powrotu do centralnego planowania budżetu na teatry w Polsce. Z rządzać nim miał nie Departament Teatru MKiS, ale… centralna dyrekcja teatrów. „Być może takie rozwiązanie jest sprzeczne z dzisiejszym trendem decentralizacyjnym. [...] Dzisiejsza sytuacja teatru w Polsce wymaga nade wszystko powrotu do właściwej hierarchii artystycznej i polityki sprzyjającej jej tworzeniu domaga się zdecydowana większość środowiska, a nade wszystko nadrzędny interes kultury. W czasach kryzysu gospodarczego trudno składać na samorządy terytorialne obowiązek dbania o prawidłowy rozwój teatru” – czytamy w dokumencie. 1 września 1990 r. miała powstać sieć teatrów państwowych. Program nie został jednak zrealizowany. Na pewien czas zawieszono prace nad zmianami organizacji życia teatralnego.


-----------------------------------------------------
3 Rada Teatru, Projekt Projekt Programu Ochrony Polskiego Życia Teatralnego, Warszawa 1990, s. 1.

« Grudzień 2017 »
PnWtŚrCzPtSbNd
1 2 3
4 5 6 7 8 9 10
11 12 13 14 15 16 17
18 19 20 21 22 23 24
25 26 27 28 29 30 31

Kultura w internecie


Miejskie powidoki


Partner technologiczny
Orange
Partnerzy
Województwo Małopolskie Urząd Miasta Krakowa
Współorganizatorzy
Uniwersytet Krakowskie
Organizator
NCK
Pod patronatem
Ministerstwo
Partnerzy medialni
Logo Logo Logo Logo Logo Logo Logo Logo