Używamy plików cookies, by ułatwić korzystanie z naszych serwisów.
Jeśli nie chcesz, by pliki cookies były zapisywane na Twoim dysku zmień ustawienia swojej przeglądarki. Kliknij "Zamknij" aby zaakceptować naszą politykę.

[ Zamknij ]

Szkolnictwo artystyczne w praktyce – próba oceny zmian na artystycznym rynku edukacyjnym

2. Szkolnictwo artystyczne w praktyce – próba oceny zmian na artystycznym rynku edukacyjnym

Na potrzeby ekspertyzy przeprowadzono badanie. Miało ono na celu uzyskanie informacji o funkcjonowaniu szkolnictwa artystycznego bezpośrednio od osób, które mają z nim największy kontakt i działają w tym obszarze na co dzień, w praktyce poznając jego ograniczenia i możliwości. Za takie kluczowe dla uzyskania wiarygodnych i miarodajnych opinii osoby zostali uznani dyrektorzy szkół artystycznych i rektorzy uczelni artystycznych. Zostały też przeprowadzone wywiady z absolwentami wyższych uczelni artystycznych. Wydawało się bowiem niezbędne, aby badanie uwzględniało również opinię strony, która jest adresatem działań uczelni i która w praktyce wykorzystuje to, co podczas studiów dostała. W badaniu zastosowano metodę jakościową, posłużono się techniką ustrukturyzowanych wywiadów indywidualnych. Od 9 do 27 marca 2009 r. przeprowadzono 38 takich wywiadów w 11 miastach Polski: z 17 dyrektorami szkół niższych i średnich (w tym z 11 dyrektorami szkół muzycznych publicznych i niepublicznych o uprawnieniach publicznej szkoły muzycznej, z dyrektorami trzech szkół baletowych, w tym dwóch ogólnokształcących i jednej niepublicznej zawodowej oraz dyrektorami dwóch zespołów szkół plastycznych i jednej prywatnej ogólnokształcącej szkoły sztuk pięknych), z 13 rektorami uczelni artystycznych (w tym z rektorami sześciu uczelni muzycznych, czterema rektorami akademii sztuk pięknych, dwoma rektorami uczelni teatralnych i rektorem szkoły filmowej) oraz z ośmioma absolwentami uczelni artystycznych.

Dyrektorzy szkół zostali wskazani przez Centrum Edukacji Artystycznej, które miało wytypować szkoły wyróżniające się w działaniu – takie, w których stosowane są dobre praktyki, mogące być inspiracją dla innych. Na uwagę zasługuje fakt, że wywiady zostały przeprowadzone aż w trzynastu z osiemnastu uczelni artystycznych w Polsce.

Wywiady z absolwentami z kolei miały przede wszystkim dostarczyć informacji na temat przydatności wiedzy i umiejętności zdobytych na studiach podczas poszukiwania pracy i jej wykonywania, a także o tym, co należałoby zmienić, a co było dobre i cenne. Wybrani do rozmów absolwenci studiowali na ośmiu kierunkach. Badanie było swego rodzaju pilotażem, wskazówką, że opinie studentów mogą nie być zbieżne z opiniami ich wykładowców, że pewne rozwiązania, które mogłyby wydawać się słuszne, w opinii absolwentów należałoby natychmiast zmienić.

Ponadto do kilku osób, specjalistów w swoich branżach, zawrócono się z prośbą o sporządzenie ekspertyz cząstkowych dotyczących szkolnictwa artystycznego w dziedzinie muzyki, plastyki, filmu i teatru. W rezultacie powstały następujące opracowania:

Grzegorz Kurzyński, Ekspertyza dotycząca kształcenia w szkołach muzycznych wszystkich szczebli - ocena jakości, dobre praktyki, rekomendacje;

Andrzej Szarek, Ekspertyza dotycząca szkolnictwa artystycznego w zakresie sztuk plastycznych;

Wojciech Marczewski, Ekspertyza dotycząca polskiej edukacji w zawodach filmowych ;

Paweł Płoski, Wyższe szkolnictwo teatralne – rekonesans ;

Justyna Rutkowska, Ekspertyza dotycząca szkolnictwa artystycznego w Wielkiej Brytanii ;

Kamil Markiewicz, Edukacja artystyczna w krajach niemieckojęzycznych. Typy i organizacja szkół, sposoby finansowania, możliwości wsparcia osób kształcących się .

Zdobyte w ten sposób informacje posłużyły do sformułowania wniosków dotyczących szkolnictwa artystycznego w Polsce. Są też bardzo ciekawym materiałem źródłowym, który może być przyczynkiem do kolejnych badań w tym obszarze.

Sytuacja w polskim szkolnictwie artystycznym pod pewnymi względami podobna jest do sytuacji w szkolnictwie ogólnym. Po 1990 r. nastąpił wzrost aspiracji edukacyjnych dzieci i młodzieży. Państwo straciło monopol na prowadzenie szkół, co przyczyniło się do powstania sektora szkolnictwa niepublicznego. Ogólna liczba studentów wzrosła z 394 tys. w 1990 r. do 1 937,4 tys. w roku 2007/2008 9, w tym 660 467 studiujących w uczelniach niepublicznych. Liczba uczniów szkół podstawowych, gimnazjalnych i ponadgimnazjalnych wynosiła 5 439 149 (2007/2008 r.).

W roku akademickim 1990/1991 współczynnik skolaryzacji brutto na poziomie szkół wyższych (brano pod uwagę kohortę wieku 19-24 lata) wynosił 13,1%, w roku akademickim 2003/2004 – 47%, a w roku akademickim 2007/2008 już 51,1%. Jest to jeden z najwyższych wskaźników kształcenia na poziomie wyższym w Europie.

W tym czasie liczba etatów w artystycznych szkołach niższych i średnich nie zmieniła się (od 1994 r.), podobnie liczba wyższych uczelni artystycznych wzrosła jedynie o jedną uczelnię oraz o pojedyncze filie i wydziały zamiejscowe. Wobec tego nastąpił „wysyp” jednostek niepublicznych oraz wszelkiego rodzaju kursów, szkółek i zajęć umożliwiających rozwój artystyczny na różnym poziomie jakościowym. Warto odnotować, że konkurencją dla edukacji artystycznej, zwłaszcza dla edukacji muzycznej w szkołach pierwszego stopnia bez kształcenia ogólnego, stała się rozbudowana sieć zajęć pozalekcyjnych dla dzieci, w szczególności różnego rodzaju zajęć sportowych i językowych.




-----------------------------------------------------------------------------
9 Te i inne przywoływane dane przygotowano na podstawie rocznika statystycznego GUS.
« Listopad 2017 »
PnWtŚrCzPtSbNd
1 2 3 4 5
6 7 8 9 10 11 12
13 14 15 16 17 18 19
20 21 22 23 24 25 26
27 28 29 30

Miejskie powidoki


Partner technologiczny
Orange
Partnerzy
Województwo Małopolskie Urząd Miasta Krakowa
Współorganizatorzy
Uniwersytet Krakowskie
Organizator
NCK
Pod patronatem
Ministerstwo
Partnerzy medialni
Logo Logo Logo Logo Logo Logo Logo Logo